Τύπου Ράιαν Γκόσλινγκ.

Λίγες μέρες αφότου είδαμε το «Crazy, Stupid, Love» έκανα μια συζήτηση με τον συγκάτοικο μου, η οποία κατέληξε στις εξής εκατέρωθεν εξομολογήσεις. Συγκάτοικος: «Δεν μπορώ να ξεπεράσω-χωνέψω το γεγονός ότι δεν έχω γεννηθεί αντικειμενικά ωραίος γκόμενος. Τύπου Ράιαν Γκόσλινγκ». Εγώ: «Δεν μπορώ να ξεπεράσω-χωνέψω το γεγονός ότι για περίπου 26 χρόνια ήμουν σίγουρος ότι έχω γεννηθεί αντικειμενικά ωραίος γκόμενος. Τύπου Ράιαν Γκόσλινγκ». Ο συγκάτοικος θα τοποθετηθεί λογικά επί του θέματος στο μέσο, όπου εργάζεται. Εδώ θα διαβάσετε τα δικά μου ψυχολογικά.

Για 26 χρόνια-σήμερα είμαι 29- πίστευα ότι ο οποιοσδήποτε γκόμενος βεληνεκούς Γκόσλινγκ θα είχε στην καλύτερη (για αυτόν) τις ίδιες κατακτήσεις με εμένα, αν κινούμασταν στον ίδιο χώρο. Είτε αυτός λεγόταν σχολείο. Είτε πανεπιστήμιο. Είτε δουλειά. Ήμουν σίγουρος ότι η πλειοψηφία των γυναικών με γούσταραν, απλώς δεν εκδηλώνονταν, γιατί ήμουν αρκετά εσωστρεφής και τις έφερνα σε δύσκολη θέση να κάνουν εκείνες το πρώτο βήμα. Δεν γελάω. Καθόλου. Το πίστευα. Για μένα ήμουν ο άντρας ο πρόστυχος. Ο σωστός. Ο αυτό-που-θέλουν-οι-γυναίκες. Με έχω πιάσει σε ανύποπτες στιγμές σε παλιότερο εργασιακό μου χώρο, όπου υπήρχαν πχ. 10 γυναίκες, να βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου του τύπου: «αν την έπεφτες και στις 10, οι 7 θα σου καθόντουσαν για πλάκα». Δεν έμαθα ποτέ το πόσες θα μου καθόντουσαν, γιατί προφανώς δεν τους την έπεσα. Αν, όμως, υπήρχε ένα ειδικά κατασκευασμένο εργαλείο που θα μπορούσε να εισχωρήσει στους λοβούς εκείνων των γυναικών και να πει με ακρίβεια αν με γούσταραν, η απόδοση του στοιχήματος να με γούσταραν οι 7 στις 10 για μένα ήταν το πολύ 1,20.

Βασικό πρόβλημα των ανθρώπων που θεωρούν- κι εγώ όπως βλέπεις θεωρούσα αβυσσαλέα- είναι ότι δεν έχουν καμία επαφή με το περιβάλλον (βλέπε γκόμενα-που-δεν-στρίβει). Εγώ, λοιπόν, στο κομμάτι «γυναίκες» δεν είχα καμία επαφή για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, μέχρι τα 26 μου, λόγω ντροπής σε βαθμό κακουργήματος, την είχα πέσει σε ένα πολύ μικρό αριθμό γυναικών και δεύτερον, γιατί είχα ένα ακόμη ταλέντο. Από το λύκειο μέχρι σήμερα βρισκόμουν πάντα σε χώρους όπου το 70% ήταν γυναίκες. Θεωρητική κατεύθυνση. Σχολή. Αγγλικά. Ισπανικά. Εργασιακοί χώροι. Ε, με κάποιον τρόπο γοήτευα ένα σημαντικό ποσοστό αυτού του 70%  του γυναικείου πληθυσμού που είχα γύρω μου. Χωρίς να τους την πέφτω, πάντα είχα τις κατακτήσεις μου. Με προσέγγιζαν εκείνες με αποτέλεσμα να ενισχύουν το Ράιν-Γκοσλινγκό-εγώ μου και να μην με αφήνουν να αντιληφθώ ουσιαστικά το πόσο (δεν) μετρούσα στις γυναίκες.

Διάβαζα σήμερα σε μία συνέντευξη: «Για το παιδί ο κόσμος είναι αυτός που του συστήνει ο γονιός του. Δεν ξέρει κάποιον άλλο κόσμο. Ό, τι του δείξει ο μπαμπάς και η μαμά». Αγαπημένες ατάκες μαμάς, θείας και λοιπών γυναικών του σογιού μου μέχρι την εφηβεία μου: «Εσύ καλέ θα κάψεις καρδιές», «καμία γυναίκα δεν θα μπορεί να σου αντισταθεί», «ε όχι και Mr κόσμος ο Παπαδάκης; Τι έχει δηλαδή περισσότερο από σένα»; Τι να κάνω που μου έδειξαν έναν κόσμο «Beverly Hills» και «Τόλμη και γοητεία» γωνία; Με εμένα να είμαι το ιδεατό κράμα Ντίλαν και Ριτς. Τον καθένα ξεχωριστά τον είχα. Για πλάκα. Μετά από όλα αυτά με θαυμάζω που δεν κυκλοφορούσα με το πουλί έξω.

Στα 26 μου δεν είχα καμία επιθανάτια εμπειρία. Ούτε πέρασε η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου, ενώ σκεφτόμουν να βουτήξω στις ράγες του μετρό. Απλώς βαρέθηκα να περιμένω σαν αγαλματένιος Ράιαν Γκόλσινγκ τις γυναίκες να με επιλέγουν και είπα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Γιατί ΟΚ ερχόντουσαν γυναίκες. Αλλά όχι αυτές που πραγματικά ήθελα. Άρχισα λοιπόν να «προσεγγίζω γυναίκες με μεγαλύτερη συχνότητα από ότι στο παρελθόν (;). Δεν θα αναφερθώ στο τι συνέβη αυτά τα 3 χρόνια. Αλλά μετά από κάθε χυλόπιτα- ναι έφαγα ακόμα και εγώ!- απομακρυνόμουν 1 βήμα από το Ράιαν-Γκόσλινγκ-προφίλ που μου είχα(ν) κτίσει και πλησίαζα ένα βήμα στο πραγματικό μου προφίλ. Αυτό του Facebook.

Όπως και να έχει, το βασικό μου μέχρι στιγμής συμπέρασμα είναι το εξής: Είτε είχα γεννηθεί αντικειμενικά ωραίος γκόμενος. Τύπου Ράιαν Γκόσλινγκ. Είτε είχα γεννηθεί αντικειμενικά άσχημος γκόμενος. Τύπου Κώστα Τσάκωνα. Η μάνα μου, η γιαγιά μου και οι θειάδες μου δεν ήταν οι κατάλληλες γυναίκες για να μου το αρνηθούν ή να μου το επιβεβαιώσουν.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Τύπου Ράιαν Γκόσλινγκ.

  1. Ο/Η Miss Tulka λέει:

    Εντάξει… σ’ αγαπώ.

  2. Ο/Η konstantinos λέει:

    γλαφυρή η περιγραφή σου,σίγουρα έχεις ταλέντο στο να γράφεις άρθρα-κείμενα κτλ. όλοι έχουμε τις εμπειρίες μας καλές ή κακές αλλά δεν πρέπει να μας «»κατατρέχει»» αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μας,πολύ απλά χρειάζεται αντιμετώπιση του θέματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s