Η αβάστακτη ενοχή ενός «trash» party.

Ας πούμε ότι πας σε ένα πάρτι. Από τα ηχεία ακούγονται Ρακιντζής, Ρουβάς, Ace of Base, Prodigy. Στάζεις στον ιδρώτα από το χορό. Τραγουδάς σχεδόν κάθε στίχο, κάθε τραγουδιού. Είσαι έτοιμος να κλάψεις από συγκίνηση σε κάθε κομμάτι που παίζει ο dj. Πώς θα ονόμαζες το παραπάνω πάρτι; «Γαμάτο;», «τέλειο;», ε;  Θα σου θυμίσω πως το ονομάζεις. Το λες trash party. Το να περνάς τέλεια σε ένα πάρτι και να το αποκαλείς trash, είναι σαν να απολαμβάνεις μια γευστικότατη πίτσα και να λες ότι τρως σκατά. Προσπαθώντας να καταλάβω το λόγο που το ονομάζεις έτσι, κατέληξα πως υπεύθυνες είναι οι ενοχές σου.

Ναι. Καλά διάβασες. Ε-ν-ο-χ-έ-ς και μάλιστα αβάστακτες. Ενοχές που περνάς καλά με κάτι που «κανονικά» δεν θα έπρεπε. Όπου «κανονικά» βάλε ό, τι απαντάς στην ερώτηση «τι μουσική ακούς». Αχά. Σωστά έχεις καταλάβει. Έχω τεράστιο θέμα με τα «τάχα» σου μουσικά γούστα. Και γενικά με το κάθε «τάχα» μου/σου/του. Πριν συγχυστείς και συγχύσεις κι εμένα (κι άλλο), σου ξεκαθαρίζω ότι δεν ξέρω ποιος τα ονόμασε trash parties. Δεν λέω ότι το έκανες εσύ, αλλά όπως και να έχει, συνεχίζεις να τα αποκαλείς έτσι. Για αυτό και το β΄ πληθυντικό.

Θεωρώ ότι αποκαλούνται trash, γιατί η λέξη «trash» απενοχοποιεί τους συμμετέχοντες. Πελάτες και dj’s . Οι dj’s νιώθουν ένοχοι που παίζουν αυτή τη μουσική και οι πελάτες ένοχοι που τη χορεύουν. Προς απενοχοποίηση, λοιπόν, όλων τα ονομάζουν trash. Συμμετέχουν σε κάτι που οι ίδιοι αποκαλούν σκουπίδι. Δεν αφήνουν τους άλλους να προλάβουν να τους χαρακτηρίσουν «σκουπιδιαραίους». «Αμαρτάνουν» συνειδητά. Οι πελάτες, άλλωστε, ποτέ (!) δεν ακούν τέτοια μουσική, πέραν του συγκεκριμένου πάρτι. Οι dj’s, άλλωστε, ποτέ (!) δεν παίζουν τέτοια μουσική, πέραν του συγκεκριμένου πάρτι. Έτσι, το πρωί γυρνάνε όλοι στο σπίτι τους έχοντας τη συνείδηση τους καθαρή.

Τα «trash» parties αποτελούν μια ένοχη απόλαυση των συμμετεχόντων. Καταλαβαίνω γιατί ένα προφιτερόλ από τον Ανδριά αποτελεί ένοχη απόλαυση για κάποιον που προσπαθεί να κάνει δίαιτα, αλλά δεν καταλαβαίνω απόλυτα γιατί αποτελεί ένοχη απόλαυση για σένα ένα «trash» party. Παραδέξου ότι περνάς καλά ακούγοντας 90’s pop μουσική. Δεν είναι ντροπή. Μου θυμίζεις λίγο κάτι θειάδες μου που κάθε φορά που γελάνε αυθόρμητα, σταματάνε απότομα, σταυροκοπιούνται και λένε «σε καλό να μας βγει». Μήπως τα λες «trash» για να ξορκίσεις και συ το κακό; Μήπως φοβάσαι πως αν δεν το κάνεις θα σπάσεις κανένα πόδι πάνω στο χορό; Στο θέατρο άλλωστε πριν την πρεμιέρα της παράστασης αντί για «καλή τύχη» εύχονται «σκατά». Εδώ κάνε τον συνειρμό με την πίτσα.

Αν και τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα γίνονται πολλά τέτοια πάρτι, δεν είναι ιδιαίτερα διαφημισμένα. Γίνονται γνωστά από στόμα σε στόμα και όποιος πάει μία φορά, γίνεται θαμώνας. Γιατί; Γιατί πολύ απλά παίζουν τη μουσική που ΟΛΟΙ θέλουμε να ακούσουμε. Μουσική που ακούγαμε από τα 5 μέχρι τα 15 μας μεταξύ «Mega Star» και MTV. Μουσική με την οποία μεγαλώσαμε. Οι πρώτοι στίχοι που έχουμε μάθει στη ζωή μας μετά το «ντίλι ντίλι το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη του μαντήλι» και το «έχω μια αδελφή κουκλίτσα αληθινή, τη λένε βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ» είναι οι στίχοι των κομματιών που παίζονται στα «trash» parties.

Έχουμε την τάση να αγαπάμε ό, τι μας ξυπνάει αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Τα τραγούδια αυτών των πάρτι είναι ταυτισμένα με ευχάριστες αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, για αυτό θεωρώ ότι έχουν και τόση επιτυχία. Είναι σαν να βλέπεις για 213η φορά τους «απαράδεκτους». Τους χαίρεσαι περισσότερο από την πρώτη. Ή να διαβάζεις ένα αφιέρωμα για το «Super Mario Land» του Gameboy. Όταν το έπαιζες μπορεί να θελες να σπάσεις από τα νεύρα σου την κονσόλα, αλλά διαβάζοντας το αφιέρωμα νιώθεις μεγαλύτερη ηδονή από όταν όντως τερμάτισες το παιχνίδι στα 12 σου.

Ίσως το ότι αυτού τους είδους τα πάρτι δεν είναι πολύ διαφημισμένα, οφείλεται στο γεγονός πως ονομάζονται ακόμα trash. Αν για παράδειγμα γινόντουσαν στο «Dream City» ή στο «W» δεν έπαιζε να ονομαζόντουσαν έτσι. Δεν μπορώ να φανταστώ τις «γκλαμουράτες» αφίσες των προαναφερθέντων clubs να συμπεριλαμβάνουν τη λέξη «trash». Οπότε εδώ μπαίνει ένα σημαντικό ζήτημα. Μήπως ήρθε η ώρα να γίνονται «trash» parties στα πιο γνωστά mainstream club; Έτσι και όνομα θα αλλάξουν και θα απενοχοποιηθούν.  Και εσύ δεν θα «αναγκάζεσαι» να αποκαλείς σκουπίδια τα πάρτι που πραγματικά γουστάρεις.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Η αβάστακτη ενοχή ενός «trash» party.

  1. Ο/Η Toulouki λέει:

    Επιτέλους! Πάντα είχα την απορία, γιατί τα λένε trash! Ήταν απλά η εποχή έτσι, και καλώς ή κακώς με αυτά μεγαλώσαμε και τα γουστάρουμε ακριβώς επειδή όταν ακούμε ένα τέτοιο κομμάτι ξεπηδάνε μικρές μνήμες από τα παιδικά μας χρόνια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s