Το «ρ», οι γάμπες μου και η «Λόλα».

Παρακολουθώντας το δεύτερο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του «Game of Thrones» έκανα δύο διαπιστώσεις: Πρώτον, ο Σπάρτακος είναι μακράν καλύτερη σειρά από το GOT. Δεύτερον, αν ήμουν συμμαθητής του Joffrey, θα μουν ο μεγαλύτερος bully (αυτός που κάνει bullying) που έχει γνωρίσει ο πλανήτης από το Winterfell  μέχρι το Γαϊδουρονήσι. Όσον αφορά τον Σπάρτακο (έρχεται post), είμαι έτοιμος να φάω περισσότερη λάσπη από όση για την τοποθέτηση μου υπέρ της σαγιονάρας. Εδώ με αφορμή το μίσος μου για τον Joffrey, θα μιλήσουμε για το bullying.

Έχω υπάρξει τόσο θύτης bullying, όσο και θύμα. Κανένα από τα δύο σε υπερβολικό βαθμό. Αν είσαι θύτης σε μια ιστορία, δεν έχει πλάκα να τη διηγήσαι (εκτός αν το θύμα σου είναι ο Joffrey). Αν είσαι το θύμα, πάντα έχει πλάκα να τη διηγήσαι(περιττό να πω ότι το «πάντα» δεν εμπεριέχει τον Joffrey). Όπως λέει μια φίλη, ιστορία που δεν βασανίζεται ο ήρωας, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Για αυτό πάμε σε τρεις ιστορίες -χωρίς Joffrey- που ήμουν ο βασανισμένος ήρωας: To «ρ», τις γάμπες μου και τη «Λόλα».

Το ότι δεν λέω το «ρ» όπως ο μέσος άνθρωπος μου πήρε 11 χρόνια να το καταλάβω. Ένα αυγουστιάτικο βράδυ μετά την καθιερωμένη μπάλα στην πλατεία της γειτονιάς, είπα σε ένα συμπαίκτη μου να πάμε για «νερό». Την επόμενη μία ώρα με έβαλε τουλάχιστον 423 φορές να πω τη λέξη «νερό» για να γελάσει. Αυτός όντως γέλαγε. Εγώ όντως δεν καταλάβαινα το γιατί. Γυρνώντας σπίτι, ρώτησα τη μαμά μου όλο απορία αν έλεγα το «ρ» λάθος. Εκείνη σαν σωστή κουκουβάγια μου χάιδεψε στοργικά το κεφάλι και μου πε ότι το έλεγα καλά. Έχοντας την διαβεβαίωση της μάνας μου ως εχέγγυο, πήγα στο Γυμνάσιο.

Εκεί ένας συμμαθητής μου εστίασε πάλι στο αγαπημένο μου σύμφωνο. Τότε άρχισα να αμφισβητώ τις διαβεβαιώσεις της μαμάς μου. Χωρίς να βάλω πέτρες στο στόμα, όποτε μιλούσα μαζί του απέφευγα όσες λέξεις περιλάμβαναν το επίμαχο γράμμα.  Έτσι και αλλιώς, υπήρχαν άλλα 23 γράμματα που πρόφερα ωραιότατα. Άντεχα μία. Άντεχα δύο. Ε, κάποιες φορές μου ξέφευγε το δόλιο το σύμφωνο. Εκεί άρχιζε το πείραγμα. Ο συμμαθητής μου με έβαζε να λέω λέξεις με «ρ» μπροστά και σε τρίτους. (Και για να ξέρεις, από τη στιγμή που θα μου πεις ότι το προφέρω περίεργα, κάθε επόμενη φορά το λέω και λίγο χειρότερα). Προσπαθούσα να το παίζω cool, αλλά στα 2-3 λεπτά κοροϊδίας και λίγο πριν με πάρουν τα ζουμιά, άλλαζα παρέα. Η σχέση μου με το «ρ» και με τον συγκεκριμένο συμμαθητή, έφτασε στην κορύφωση της στο παρακάτω σκηνικό:

Ένα Σάββατο είχαμε πάει την καθιερωμένη μας βόλτα στα Goodies της γειτονιάς. Καθ΄οδόν πρέπει να με έβαλε να πω ό, τι λέξη περιλάμβανε το «ρ». Η ψυχραιμία μου κυμαινόταν σε ανεκτά επίπεδα και οι αντιδράσεις μου δεν ξέφευγαν από τα όρια του μειδιάματος. Όλα αυτά μέχρι να φτάσουμε έξω από ένα κομμωτήριο. Εκεί ο φίλος μου κοντοστάθηκε. Πήρε υφάκι και για να με αναγκάσει να πω άλλη μια λέξη με «ρ», με ρώτησε: «Ρε συ Γιώργο, πού κουρεύεσαι; Σε κουρείο ή σε κομμωτήριο». «Έτσι είσαι ρε πούστη;» σκέφτηκα. «Δεν παίζει να πέσω στην παγίδα σου». Παίρνοντας μπλαζέ ύφος και όντας σίγουρος ότι με την απάντηση που είχα σκεφτεί είχα ξεγλιστρήσει από την παγίδα του, του είπα: «σε μπαΡμπέΡη». Πρέπει να γελάει ακόμα.

Με τις γάμπες μου τα πράγματα ήταν λίγο πιο ζόρικα. Τα άκρα μου (πάνω και κάτω) είναι αρκετά αδύνατα. Τα κάτω μου, πέρα από την αδυναμία τους είναι και λίγο στραβά. Πώς είναι του Ριβάλντο; Έ έτσι, απλώς βγάλε το ταλέντο. Ένας κολλητός μου μια ζωή τα παρομοιάζει με στέκες του μπιλιάρδου. Αυτό το άντεξα στο πέρασμα του χρόνου. Αυτό που μου κόστισε περισσότερο είναι το ακόλουθο συμβάν:

Ένα πρωινό στα τέλη του Ιουνίου του ‘97 , φορώντας την καλή μου τη βερμούδα πήγαινα στο Γυμνάσιο για να πάρω τους βαθμούς των τελικών εξετάσεων. Μπροστά από τους πίνακες με τις αναρτημένες βαθμολογίες βρισκόντουσαν δυο συμμαθήτριες μου. Έχοντας τουλάχιστον δέκα μέτρα απόσταση μεταξύ μας, η μία έριξε ματιά-λέιζερ στα πόδια μου. Έσκασε άκρως ειρωνικό χαμόγελο. Ψιθύρισε κάτι στο αυτί της άλλης και συνεχίζοντας να κοιτάει τα πόδια μου φώναξε μπροστά σε καμιά δεκαριά συμμαθητές και καθηγητές: «ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ»! Ποτέ ξανά τρεις λέξεις δεν μου στοίχισαν τόσο πολύ. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματα μου. Το μόνο που έχω να δηλώσω είναι πως μου πήρε 7-8 χρόνια για να φορέσω ξανά βερμούδα, σε χώρο εκτός από γήπεδο ποδοσφαίρου ή μπάσκετ.

Η τρίτη ιστορία σημάδεψε την παιδική μου ψυχή όσο καμία άλλη. Ξεκίνησε στο δημοτικό και ολοκληρώθηκε στις αρχές του Λυκείου. Ο κολλητός μου στο δημοτικό μια μέρα από το πουθενά άρχισε να με φωνάζει «Λόλα». Χάρη στο εύηχο και πρωτότυπο όνομα, το παρατσούκλι διαδόθηκε με ταχύτητα φωτός σε όλο το σχολείο και στον τότε κύκλο μου, όπερ αντίπαλες ομάδες που παίζαμε ποδόσφαιρο στην πλατεία της γειτονιάς. Κάθε φορά που με αποκαλούσαν έτσι, το αίμα μου ανέβαινε στο κεφάλι και έχω πλακωθεί με άπειρο κόσμο για αυτό το λόγο. Έχω ρίξει σφαλιάρα σε συμμαθήτρια μου. Έχω φύγει με κλάματα για το σπίτι. Έχω πάρει με πέτρες τους τότε κολλητούς μου. Το παρατσούκλι είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις, που ενώ μια μέρα παίζαμε κάπου είκοσι άτομα ποδόσφαιρο στην πλατεία της γειτονιάς και εγώ είχα κουράσει την μπάλα με τρίπλες  πετάχτηκε ένας άσχετος παππούς που μας έβλεπε να παίζουμε και φώναξε: «Άντε ρε Λόλα, θα δώσεις καμιά πάσα»;

Όσες φορές ρώτησα τον τότε κολλητό μου για το πως προέκυψε το «Λόλα» η απάντηση του ήταν η εξής: «Ο πατέρας σου μου είπε ότι στο χωριό σας στην Κρήτη τα καλοκαίρια είχες μια γκόμενα που την έλεγαν έτσι». Ο πατέρας μου δεν πρέπει ακόμα να έχει μάθει το όνομα έστω μιας κοπέλας μου. Άσε που τότε πρέπει να μουν 9-10 χρονών. Αν διαβάζει ο τότε κολλητός μου τον προκαλώ να βγει στο τηλέφωνο.

Φαντάστηκε κανείς πως ο δρόμος προς το «Έχω Τα Ψυχολογικά Μου» ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα;

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s