Η μεσαία διαδρομή του κολυμβητηρίου.

Όταν θα κολυμπάω στη μεσαία διαδρομή του κολυμβητηρίου χωρίς μπρατσάκια, σανίδα ή κουλούρα, αυτό το μπλογκ δεν θα έχει λόγο ύπαρξης.

Εξηγούμαι. Όταν ξεκινάς ψυχοθεραπεία βάζεις ένα στόχο. Μόλις επιτευχθεί ο στόχος, στην ουσία έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς η διαδικασία της ψυχοθεραπείας. Όπως έχεις καταλάβει, αυτό το μπλογκ λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά (για μένα). Να ξεπεράσω όλα τα ψυχολογικά μου, το βλέπω χλωμό. Οπότε θέτω ως στόχο (έστω και μετά από είκοσι αναρτήσεις) το μεγαλύτερο μου ψυχολογικό. Όπως έλεγε και μια ψυχή: «Είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκουμε το αδύνατο». Αυτή τη στιγμή το να κολυμπάω χωρίς βοήθεια στη μεσαία λωρίδα, του κολυμβητηρίου στην οποία δεν έχεις από κάπου να πιαστείς, μου φαίνεται αδύνατο.

Ο πατέρας μου είναι από την Κω (νησί). Η μητέρα μου είναι από τα Χανιά (τμήμα νησιού). Ο πατέρας μου έχει συνταξιοδοτηθεί από το εμπορικό ναυτικό. Έχω δύο κολλητούς που έχουν πάρει δίπλωμα ναυαγοσώστη. Για να το κάνω λιανά, έχω τις βάσεις, ώστε οι κολυμβητικές μου ικανότητες να βρίσκονται κάπου μεταξύ Μαρκ Σπιτς και Μιτς Μπιουκάναν. Αντ’ αυτού η τελευταία φορά που η στάθμη της θάλασσας ξεπέρασε με τη θέληση μου το ύψος των ώμων μου, χάνεται στην προηγούμενη χιλιετία.

Δεν είναι ότι δεν ξέρω μπάνιο. Δεν είναι ότι ξέρω κιόλας. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Όλα ξεκίνησαν (και τέλειωσαν;) ένα καλοκαίρι στο Αυλάκι, ενώ πήγαινα δημοτικό. Κάποιο αυγουστιάτικο μεσημέρι οι γονείς μου, οι οποίοι παρά το επίσης εντυπωσιακό βιογραφικό τους δεν ξέρουν μπάνιο, με είχαν ξαμολήσει με τα πορτοκαλί μπρατσάκια μου σε κάποιο σημείο της παραλίας. Εκεί που πλατσούριζα αμέριμνος, ένα παιδάκι τουλάχιστον πέντε χρόνια μικρότερο, με προτεταμένο το δείκτη του δεξιού του χεριού προς το μέρος μου, είπε στη μάνα του τα παρακάτω λόγια: «Μαμά, αυτός είναι τόσο μεγάλος και φοράει ακόμα μπρατσάκια»!

Περήφανος από τα γεννοφάσκια μου, συγκράτησα τα δάκρυα οργής-ντροπής για λίγα δευτερόλεπτα. Βγήκα από τη θάλασσα. Άφησα τα δάκρυα να κυλήσουν στα μάγουλα μου και πέταξα τα μπρατσάκια. Η επόμενη μέρα στην παραλία με βρήκε να κολυμπάω. Χωρίς μπρατσάκια. Άγιο Πνεύμα; Άκρατος εγωισμός; Δεν ήξερα. Ούτε με ένοιαζε. Με ένα μαγικό τρόπο, χωρίς να μου δείξει κανείς το «know-how» άρχισα να επιπλέω. Τα χρόνια περνούσαν και εγώ συνέχιζα να επιπλέω και σε άλλες παραλίες πέρα από το Αυλάκι. Ένα από τα επόμενα καλοκαίρια, μάλιστα, πέρασα στο επόμενο στάδιο. Έβαλα βατραχοπέδιλα και παρέα με μια οικογενειακή φίλη άρχισα να κολυμπάω σε πραγματικά βαθιά νερά. Να σου οι μάσκες. Να σου οι βουτιές. Μέχρι και αναπνευστήρα χρησιμοποίησα. Πάντα, όμως, φορώντας βατραχοπέδιλα.

Φτάνοντας στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου, άρχισα να πηγαίνω για μπάνιο με τους φίλους μου στο Αυλάκι. Χωρίς γονείς. Σε μία από αυτές τις θαλάσσιες εξορμήσεις κολυμπήσαμε με ένα κολλητό μου (έναν από τους δύο που αργότερα πήρε δίπλωμα ναυαγοσώστη) μέχρι τις σημαδούρες. Εκεί τα νερά άρχιζαν να μπλαβίζουν έντονα λόγω βάθους, ενώ ο κόσμος στην παραλία φαινόταν μόνο με κυάλια. Και τι με αυτό; Σίγουρος πια για την κολυμβητική μου δεινότητα και ανησυχώντας πως τα βατραχοπέδιλα είχαν αρχίσει να γίνονται υποκατάστατο των μπρατσακίων, αποφάσισα πως θα γυρίσω στην ακτή χωρίς βατραχοπέδιλα.

Έβγαλα τα βατραχοπέδιλα και άρχισα τις «θαλάσσιες δρασκελιές» προς την παραλία. Έκανα την πρώτη, έκανα τη δεύτερη. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ή μάλλον κάτι πήγαινε πολύ αργά. Και αυτό το κάτι ήμουν εγώ. Ήθελα από κάπου να πιαστώ και η σημαδούρα ήταν πλέον μακριά. Συνειδητοποίησα σε χρόνο dt πως δεν υπήρχε πιθανότητα να φτάσω στην ακτή, αλλά δεν είχα την απαραίτητα νηφαλιότητα να βάλω ξανά τα βατραχοπέδιλα. Άρχισα να χτυπιέμαι σαν ψάρι έξω (;) από τα νερά του. Οι παλμοί μου είχαν φτάσει τους… Πόσοι είναι οι κανονικοί; Ε, οι δικοί μου ήταν οι τριπλάσιοι. Πέρασε μπροστά από τα μάτια μου ο τερματισμός του Zelda, η Τζενη Χειλουδάκη στο εξώφυλλο του Playboy, η πρώτη μου εμφάνιση με τη φανέλα της ΠΕΡΑ ΚΛΟΥΜΠ. Δεν ήμουν σε θέση να κάνω τίποτα άλλο, από το να αρπάξω τον κολλητό μου και μετέπειτα ναυαγοσώστη από τον λαιμό, ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να με βγάλει έξω.

Μετά από ένα αργό, βασανιστικό κολύμπι του κολλητού (μιας και του χα κατσικωθεί στο σβέρκο) και αφού από την τρομάρα μου τον πίεζα τόσο που του βούτηξα καμιά δεκαριά φορές το κεφάλι στο νερό, με έβγαλε έξω σώο σωματικά, αλλά ψυχολογικά λαβωμένο. Όντας πεισματάρης, στο εγγύς μέλλον παράτησα τα βατραχοπέδιλα, αλλά όχι την υπόθεση-πρόκληση κολύμπι χωρίς εξαρτήσεις. Το σκηνικό επαναλήφθηκε με παρόμοιο τρόπο το επόμενο καλοκαίρι στη Λούτσα. Όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου πάλι ο κολλητός-ναυαγοσώστης. Από τότε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η αυτόματη απόκριση μου στην λέξη «άπατα», είναι «άπαπα».

Για να γίνω σαφής, έχω να δηλώσω πως μπορώ πλέον να κολυμπήσω σε ό, τι βάθος θες. Αρκεί να ξέρω ότι μόλις σταματήσω να κολυμπάω θα μπορέσω να πιαστώ από κάπου. Επί τόπου. Χωρίς χρονοτριβές. Ξέρω δηλαδή να κολυμπάω, αλλά μόλις κουραστώ θέλω κάπου να στηριχτώ. Δεν μπορώ να επιπλέω στάσιμος. Δεν μπορώ να κάνω δηλαδή αυτό το πολύ εκνευριστικό που κάνετε όλοι σας. Να ξαπλώνω πάνω στο νερό σαν να κοιμάμαι και να απολαμβάνω τη θάλασσα. Πώς το κάνετε; Δηλαδή δεν φοβάστε καθόλου; Ούτε ο Χριστός με το νερό τόσο cool.

Για κάθε ψυχολογικό μου που γράφω, την επόμενη μέρα είμαι όλο και πιο κοντά στη λύση του. Αν περάσει μια εβδομάδα και δεν έχω κάνει ανάρτηση, δύο θα είναι τα τινά. Ή θα έχω πετύχει το στόχο μου, θα κολυμπάω δηλαδή στη μεσαία λωρίδα του κολυμβητηρίου χωρίς βοηθήματα ή θα έχω πνιγεί προσπαθώντας.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Η μεσαία διαδρομή του κολυμβητηρίου.

  1. Ο/Η Hompie λέει:

    πλέον δηλώνω fun σου…
    περα κλουμπ???ελα μωρη αεκαρα !!!! φιλαράκι,κολλησα και γω κατι φοβιες….οταν δουλευα sephora για χριστουγεννα νομιζα πως ξεχναγα το ματι ανοιχτο…πω μαλακιααα..λες και μαγειρευω 10 το πρωι σαν τον πετρετζικη….τεσπα….και δωστου τρεμουλα και δωστου ιδρωτες και δωστου κολωνακι ζωγραφου λεφτα σε ταξακια για να τσεκαρω…οποτε ο δικος μου κολλητος σαν αλλος ΛΑΜΑ σαν αλλος ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΗ σαν αλλος ΤΟΛΣΤΟΪ μου ειπε..»αυτο θελει εκθεση στο φοβο για να ξεπεραστει……» και εφυγε μυδιαζοντας….ε οποτε μετα πριν φυγω απ τη δουλεια εβγαζα την πριζα και εβγαζα και μια φωτογραφια το πολυπριζο σε περιπτωση που εχω μετασεισμο….ΑΣ ΕΚΤΕΘΩΩΩΩΩΩΩ….ΤΟΥ ΕΓΩΙΖΖΜΟΥ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΕΕ…

  2. Ο/Η konstantinos λέει:

    Όπως όλοι μας έχουμε τα παθοψυχολογικά μας προβλήματα! έτσι και εσύ, επειδή το Νόημα της Ανάστασης είναι επίκαιρο όσο ποτέ! με όλα αυτά που γίνονται να ευχηθώ σε όλους ΛΥΤΡΩΣΗ!! απο τα θέματα που μας ταλαιπωρούν (και δεν αναφέρομαι απαραίτητα στο οικονομικό-ανεργίας κτλ. τα οποία βεβαίως και είναι σημαντικά! αλλά όχι μόνο) πλέον εστιάζουμε στα εσωτερικά….ψυχολογικά-υπαρξιακά κτλ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s