Τα 20α γενέθλια, το αφεντικό, ο κολλητός και οι Πανελλήνιες (ΙΙ).

Αν και κατά περιόδους ήθελα, δεν έχει τύχει να δω κάποιο συγκεκριμένο κορίτσι διψήφιο αριθμό φορών στον ύπνο μου. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για ένα «αφεντικό» μου. Ο άνθρωπος για τον οποίο θα μιλήσουμε σήμερα, έκανε τόσες εμφανίσεις στον ύπνο μου, που φλέρταρε έντονα με τον χαρακτηρισμό «μαϊντανός». Ευτυχώς, όμως, μετά από λίγα χρόνια μπήκε και αυτός στο χρονοντούλαπο της ιστορίας των ονείρων μου, πλάι στα 20α μου γενέθλια.

Μέχρι να ανοίξει, όμως, αυτό το έρημο το ντουλάπι, βασανίστηκα αρκετά… Όλα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2006, όταν μετά από 1-2 χρόνια «μαχητικής δημοσιογραφίας» συνειδητοποίησα ότι μια ζωή ήθελα να κάνω αθλητικό ρεπορτάζ. (Μικρέ και ανόητε Γιώργο). Άνοιξα τη Χρυσή Ευκαιρία. Βρήκα μια σχετική αγγελία. Πέρασα μια συνέντευξη και τσουπ, βρέθηκα συντάκτης ενός αθλητικού site.

Στο site αυτό διευθυντής ήταν ένας άνθρωπος με πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα (ώρες ώρες με βρίσκω πολύ κομψό). Είχε τα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα (σχεδόν μαλαγάνα θα με έλεγα) και τα ιδιαίτερα μειονεκτήματα του. Αν και τα νούμερα του site εκείνη την εποχή πρέπει να ήταν αντίστοιχα ενός καλού μπλογκ σήμερα, το «αφεντικό» έκανε εμάς τους συντάκτες να νιώθουμε ότι γράφαμε τουλάχιστον στην ιστοσελίδα της Uefa.

Για να μας μεταδώσει, όμως, αυτή την αίσθηση απαιτούνταν το απαραίτητο κτίσιμο. Και ο τύπος ήξερε από μπετά. Σε κάθε δημοσιογραφικό λάθος, μας έκανε να νιώθουμε πιο ένοχοι από το μωρό που η μάνα του πέθανε πάνω στη γέννα. Μας έπειθε πως αν πάρουμε ρεπό -όχι άδεια φυσικά- υπήρχαν σοβαρές πιθανότητες να σταματήσει η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη χώρα. Ήταν τόσο γαλαντόμος στη μισθοδοσία, που έκανε το επίδομα του ΟΑΕΔ να μοιάζει με μίζα για τα υποβρύχια. Μας έκανε να πιστεύουμε πως η μεταγραφή του Αρμίλαγου στον Πανηλειακό μπορούσε να προκαλέσει παλιρροιακό κύμα στην Πιονγιάνγκ. Δεν μας κοιτούσε ποτέ στα μάτια. Δεν ήξερε το μικρό μας όνομα. Τα μπινελίκια που ρίχνουν οι βάζελοι στους γαύρους σε κάθε ντέρμπι μπροστά στα δικά του, έμοιαζαν με καλιαρντά.

Πριν όμως, με θεωρήσεις γραφικό, θα αφήσω τις θεωρίες και θα σου πω τι μου συνέβη χοντρικά στους πέντε μήνες (σκυλί Αγαρηνό) παραμονής μου στην ιστοσελίδα: Σε διάστημα πέντε, λοιπόν, μηνών πρέπει να πήρα πέντε ρεπό. Στα δύο από αυτά με πήραν τηλέφωνο και γύρισα στο γραφείο, γιατί υποψιαζόμασταν -το «αφεντικό» δηλαδή- ότι θα έσκαγε κάποια μεταγραφή. Δούλευα τουλάχιστον δέκα ώρες την ημέρα. Δεν μιλάμε για τις μέρες με Ch. L. ή Euroleague. Όσον αφορά τα χρήματα πρέπει να πήρα γύρω στα 300 ευρώ, συνολικά. Πραγματικά δεν ξέρω να σου πω, γιατί καθόμουν. Αν σκεφτείς, μάλιστα, πως ήταν αισίως η τρίτη μου δημοσιογραφική δουλειά και πληρωνόμουν κανονικά ως δημοσιογράφος τα δύο προηγούμενα χρόνια. Η πιο πιθανή εξήγηση ήταν πως έπασχα από το «σύνδρομο της Στοκχόλμης». Από το οποίο πρέπει να έπασχαν και οι συνάδελφοι μου. Όχι μόνο είχαμε αρχίσει να αγαπάμε το «βασανιστή» μας, αλλά θέλαμε να του αποδείξουμε πόσο γαμάτοι δημοσιογράφοι ήμασταν, βάζοντας στην άκρη ελεύθερο χρόνο, γυναίκες, λεφτά κτλ.  Έχω να του αναγνωρίσω πάντως πως σε οποιοδήποτε άλλο εργασιακό περιβάλλον βρέθηκα από τότε- και έχω βρεθεί σε πολλά- και όσο φόρτο εργασίας και να είχα- και ναι έχω δουλέψει πολύ-, ένιωθα και νιώθω πάντοτε ότι κοροϊδεύω τον κόσμο.

Οι μήνες κυλούσαν «αρμονικά» μέχρι την 24η Μαρτίου του 2007. Η «αρμονία» δεν κλονίστηκε ούτε από τις προετοιμασίες για την Εθνική επέτειο, ούτε από την επικείμενη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Ο «κλονισμός» ήρθε από το 1-4 που έχασε εκείνη τη μέρα η Εθνική μας από την Τουρκία στο Καραϊσκάκη, στα πλαίσια των προκριματικών του Euro 2008.

Ήταν Σάββατο. Το ματς προβλεπόταν σκληρό και under. Χωρίς περιθώρια τυπικής απόκλισης. Εξού ο αρχισυντάκτης είχε δώσει σχεδόν σε όλους ρεπό. Έτσι, στο γραφείο είχαμε μείνει μόνο εγώ και ο αρχισυντάκτης, ώστε να καλύψουμε το ματς. Θυμάμαι πως πριν καλά καλά συνειδητοποιήσουμε ότι ξεκίνησε το ματς, χάναμε ήδη 1-3 από του Τούρκους. Εγώ δεν είχα ανεβάσει καν τις 11αδες των ομάδων, αφού πλην του Χακάν Σουκούρ δεν πρέπει να ήξερα άλλο Τούρκο ποδοσφαιριστή (ο Τουμέρ Μετίν πήγε αργότερα στη Λάρισα). Κάπου στο 4ο γκολ των Τούρκων μπήκε το «αφεντικό» στο γραφείο, εκστασιασμένο από τις δημοσιογραφικές προοπτικές που έδινε η βραδιά. Η έκσταση του κράτησε λιγότερο από ότι η χαρά μας για το αρχικό 1-0 από τον Κυργιάκο, αφού συνειδητοποίησε ότι το γραφείο ήταν άδειο, ενώ στο site δεν είχαν ανέβει ούτε τα στοιχειώδη σχετικά με το ματς.

«Κάλεσε» στο γραφείο εμένα και τον αρχισυντάκτη. Έβρισε τη μαμά μας. Τον μπαμπά μας. Τον Χριστό. Την Παναγία. Τη φάτνη. Ίσως και τα πρόβατα. Έβαλε ωρυόμενος τον αρχισυντάκτη να πάρει τηλέφωνο όλους τους υπαλλήλους (παίζει και την καθαρίστρια) να έρθουν στo γραφείο, όπου και αν βρίσκονταν Σάββατο στις 11+30 το βράδυ(!) και εμένα να ανεβάσω σε πέντε λεπτά ό, τι είδηση δεν είχα ανεβάσει τα προηγούμενα ενενηνταπέντε.

Στη συνέχεια μας κάλεσε στο γραφείο εναλλάξ. Εμένα και τον αρχισυντάκτη. Προφανώς και ο καθένας ξέρει τι είπε στον άλλο, αφού το «αφεντικό» δεν ήταν φειδωλό στα ντεσιμπέλ. Αν έμενες εκείνη την περίοδο εντός λεκανοπεδίου, σίγουρα θα άκουσες και εσύ αυτούς τους μονολόγους, απλώς θα νόμιζες ότι ήταν τα καντήλια του Ρεχάγκελ στους παίκτες της Εθνικής μετά τη λήξη του αγώνα.

Όσον αφορά εμένα, μου έβρισε πάλι τη μανούλα, τον πατερούλη, τον χριστούλη, την παναγίτσα. Με την ίδια ακριβώς σειρά. Ήταν άνθρωπος της τάξης. Βασική αιτία, το γεγονός πως αντί να του απαντήσω «μάλιστα» σε μια εντολή του, είπα απλώς «ναι» σκύβοντας το κεφάλι. Αφού τελικά μαζεύτηκαν όλοι οι υπάλληλοι στο γραφείο, τα άκουσαν και εκείνοι με τη σειρά τους, γιατί δέχτηκαν το ρεπό που τους δόθηκε και δεν προνόησαν να το ακυρώσουν, αφού έπρεπε να φανταστούν ότι ο Νικοπολίδης θα ήταν ικανός εκείνο το βράδυ να φάει γκολ ακόμα και από 6χρονο. Το «αφεντικό» μας κράτησε ως τις δύο εκείνο το βράδυ και μας κάλεσε και το επόμενο πρωί γιατί η κατάσταση, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, είχε ξεφύγει στο site. Είχαμε αποθρασυνθεί πλήρως.

Την αυγή της εθνικής επετείου, έκανα την επανάσταση μου! Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναπατήσω στη δουλειά και το ανακοίνωσα σε 2-3 συναδέλφους. Έπιασα την επομένη το «αφεντικό» του ζήτησα «συγγνώμη» (!) που θα έφευγα, αλλά δεν μπορούσα άλλο να αντέξω αυτή την κατάσταση. Με ύφος Κίμωνα Κουλούρη μου απάντησε «νωρίς το κατάλαβες» και μου ζήτησε να κάτσω ένα μήνα ακόμα (μετά το θάρρος είναι το θράσος. Μετά το θράσος τι; Αν ξέρεις τη λέξη συμπλήρωσε το κενό _____) μέχρι να έρθει ο επόμενος. Εγώ του είπα πως θα έμενα. Ευτυχώς με τη λίγη αξιοπρέπεια που μου είχε απομείνει, δεν ξαναπάτησα.

Ο μοναδικός τρόπος για να έχανε τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ο συγκεκριμένος άνθρωπος από τα μετέπειτα όνειρα μου, ήταν αντί να παραιτηθώ μέσω διαλόγου, να είχα γίνει Ταλιμπάν. Να είχα ζωστεί με εκρηκτικά και να είχα ανατινάξει το κτίριο. Οποιαδήποτε άλλη αντίδραση παρέπεμπε σε κότα. Λιράτη.

To be continued.

ΥΓ: Ποιο όνειρο βλέπω ακόμα στον ύπνο μου, θα το μάθεις τελικά την επόμενη εβδομάδα.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Τα 20α γενέθλια, το αφεντικό, ο κολλητός και οι Πανελλήνιες (ΙΙ).

  1. Ο/Η evangio λέει:

    πολύ μου άρεσε αυτό που διάβασα.
    Γέλασα πολύ!!

  2. Ο/Η Taskoudi Maria λέει:

    Λυπάμαι αλλά το ποιο όνειρο βλέπεις ακόμα στον ύπνο σου μας το είπες στην πρώτη παράγραφο 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s