Τα 20α γενέθλια, το αφεντικό, ο κολλητός και οι Πανελλήνιες (ΙΙΙ).

Η Θεία Πρόνοια έχει φέρει τον κάθε άνθρωπο στη Γη για να επιτελέσει ένα συγκεκριμένο σκοπό. Τον Νεύτωνα για να του πέσει το μήλο στο κεφάλι. Τον Εφιάλτη για να προδώσει τους «300». Τον Γιάννη Βασιλείου για να τραγουδήσει το «Καμπριολέ». Εμένα για 17 χρόνια ήμουν σίγουρος ότι με έφερε για να δώσω Πανελλήνιες και να μπω στο Πανεπιστήμιο.

Κάποιος (μάνα, θεία, λοιπό συγγενολόι) λίγα δευτερόλεπτα μετά τη γέννηση μου, εγκατέστησε ένα λογισμικό στο κεφάλι μου, το οποίο θα τερμάτιζε με το που θα έβλεπα το όνομά μου στη λίστα των επιτυχόντων των Πανελληνίων. Κανείς δεν είχε σκεφτεί να εγκαταστήσει στο κεφάλι μου και το add-on. Δηλαδή τι θα κάνω στη ζωή μου, αφότου μπω στο Πανεπιστήμιο. Την ημέρα που θα περνούσα στη σχολή που θα ήθελα, το παιχνίδι θα τερμάτιζε. Βασικά, δεν θα τερμάτιζε ακριβώς. Σαν επιβράβευση, το παιχνίδι θα μου έδινε «άπειρες» για τη συνέχεια. Δηλαδή η ζωή μου θα πήγαινε όπως γούσταρα, μόνο και μόνο επειδή θα είχα πετύχει στις Πανελλήνιες. Αυτό ήταν το πλάνο μέχρι τα 17 μου (έχω κερδίσει χρόνο).

Συγκεκριμένα φανταζόμουν, πως μόλις θα πήγαινα να γραφτώ στη σχολή που θα είχα πετύχει, η εικόνα στη γραμματεία θα ήταν κάπως έτσι: Ο πρύτανης θα με περίμενε στην είσοδο ανοίγοντας μια σαμπάνια. Θα τον κρατούσαν αγκαζέ δύο κουνελάκια του Playboy, τα οποία θα αποκτούσα μεσομακροπρόθεσμα μέσω της χρησικτησίας. Πρύτανης και κουνέλια θα με οδηγούσαν στο γραφείο ενός μεγαλοκαναλάρχη-εκδότη (τέλειωσα Επικοινωνία και ΜΜΕ) ο οποίος θα μου έδινε ένα συμβόλαιο να υπογράψω. Προφανώς η διάρκεια του συμβολαίου και τα μηδενικά στο μισθό θα συμπληρωνόντουσαν από εμένα. Όπως φαντάζεσαι δεν έγινε αυτό ακριβώς, με αποτέλεσμα να αγχωθώ.

Μετά από τον παραπάνω διόλου ευκαταφρόνητο πρόλογο των 270 λέξεων, δεν πιστεύω να σου κάνει εντύπωση, ότι σήμερα στα 29 μου βλέπω ακόμα στον ύπνο μου ότι δίνω Πανελλήνιες. Αν θέλεις να βρεις και άλλο λόγο, δεν θα τον βρεις στη λέξη «απωθημένο», αφού στις εξετάσεις έγραψα όσο καλά ήθελα και  πέρασα στην πρώτη μου επιλογή. Το για ποιο άλλο λόγο, βλέπω, ακόμα αυτό το όνειρο θα προσπαθήσω να το αναλύσω παρακάτω.

Το όνειρο πάει κάπως έτσι: Κάποιο πρωί του Ιούνη, πηγαίνω στο 3ο Ενιαίο Λύκειο Αθηνών. (Τιμημένο σχολείο. Έχει βγάλει Ησαϊα Ματιάμπα, Νικήτα Κληντ, εμένα, ενώ από το απέναντι αποφοίτησε και ο Τσίπρας). Κάθομαι σε ένα θρανίο περίπου στη μέση της αίθουσας και περιμένω να έρθουν τα θέματα. Κάθε φορά έχω πλήρη συνείδηση της κατάστασης. Ξέρω ότι είμαι αδιάβαστος, ότι είμαι 17+ x χρονών και ότι έχω περάσει σε μια σχολή, την οποία μάλιστα έχω τελειώσει. Παρόλα αυτά, η κόλλα αναφοράς φτάνει μπροστά μου. Εγώ δεν έχω τίποτα να γράψω και μετά από μία ώρα την δίνω στους καθηγητές-επιτηρητές. Το όνειρο κλείνει όταν πηγαίνω να δω τα αναρτημένα αποτελέσματα για να μάθω που πέρασα.

Το συγκεκριμένο όνειρο, το οποίο βιώνω πάντα με μπόλικο στρες έχει κλείσει αισίως τα δώδεκα χρόνια προβολών. Ούτε το «Σεσουάρ για δολοφόνους» τέτοια επιτυχία. Προφανώς στο Top-4 της προσωπικής μου AGB  βάζει στην άκρη «τα 20 μου γενέθλια», «το αφεντικό» και «τον κολλητό μου».

(Την ιστορία με τον κολλητό θα την ξεπετάξω σε αυτή την παράγραφο, ελλείψει έμπνευσης. Με αυτό το παιδί γνωριστήκαμε στο νηπιαγωγείο και κάναμε παρέα μέχρι το πρώτο έτος της Σχολής. Τότε ανάμεσα μας μπήκε μια γυναίκα. Η κοπέλα του. Αν περιμένεις ίντριγκα, μην συνεχίσεις να διαβάζεις, θα σε απογοητεύσω. Δεν έπαιξε κάτι γκομενικό μεταξύ εμού και εκείνης. Ούτε ο φίλος μου θεώρησε κάτι τέτοιο. Απλώς έγινε μια παρεξήγηση μεταξύ εμού και του κολλητού, με τη γκόμενα να παίζει το ρόλο του «χαλασμένου τηλεφώνου». Λόγω αστείρευτου εγωισμού και από τις δύο πλευρές σταματήσαμε να μιλάμε χωρίς καμιά εξήγηση. Λόγω απίστευτων ενοχών από πλευράς μου, το έφερα βαρέως για χρόνια, για αυτό και το έβλεπα στον ύπνο μου. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν καν πλάκα, οπότε ας πάμε παρακάτω).

Για να σταματήσω, λοιπόν, να βλέπω τα όνειρα που ανέφερα στα τρία τελευταία post, χρειάστηκε να εκτεθώ στη φοβία που σχετιζόταν με αυτά. Συγκεκριμένα, για να σταματήσω να βλέπω το όνειρο σχετικά με τα συμβάντα των 20ων μου γενεθλίων, χρειάστηκε να οργανώσω 2-3 επιτυχημένες εξόδους-πάρτι στα μετέπειτα γενέθλια μου. Για να σταματήσω να βλέπω το όνειρο με το «αφεντικό» χρειάστηκε να έρθω στα χέρια με έναν προϊστάμενο που επίσης με τραμπούκιζε. Για να ξεπεράσω τον εφιάλτη με τον κολλητό, χρειάστηκε να τον συναντήσω μετά από χρόνια και να αναλύσουμε τον λόγο για τον οποίο είχαμε σταματήσει να μιλάμε. Για να σταματήσω να βλέπω στον ύπνο μου ότι δίνω Πανελλήνιες, τι πρέπει να κάνω; Να δώσω ξανά Πανελλήνιες;

ΥΓ: Γράφοντας το παραπάνω κείμενο συνειδητοποίησα ότι έχω κανένα τρίμηνο να δω το όνειρο με τις Πανελλήνιες. Όχι δεν πιστεύω ότι το ξεπέρασα, απλά κατάλαβα ότι μάλλον το βλέπω όταν κάνω κάποια δουλειά που με αγχώνει ή όταν είμαι άνεργος. Όταν βρω μόνιμη (;) δουλειά, το συζητάμε ξανά.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Τα 20α γενέθλια, το αφεντικό, ο κολλητός και οι Πανελλήνιες (ΙΙΙ).

  1. Ο/Η Anna λέει:

    Ούτε η μόνιμη δουλειά δε σε σώζει από τον εφιάλτη των πανελληνίων. Εγώ τον βλέπω ακόμα.
    Σκέψου να ξαναδώσεις! χαχα

  2. Ο/Η μια μαμα λέει:

    αχ, Γιώργο μου , τα ίδια χρονια εχουν περάσει και για μενα , και ακομα οταν ακουω για πανελληνιες κλεινω την τηλεόραση .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s