«Ευρώπη ρε φίλος»!

Στο σχολείο με εκνεύριζαν απίστευτα οι τύποι που έλεγαν ότι το (εκάστοτε) διπλανό σχολείο είχε πιο ωραία κορίτσια από το δικό μας. Δεν τους καθόταν καμιά συμμαθήτρια, οπότε για να νιώσουν καλύτερα εκθείαζαν τις «γειτόνισσες». Τα ίδια συναισθήματα τρέφω για όσους αποθεώνουν την εκάστοτε άλλη χώρα, κράζοντας για όλα την Ελλάδα. Επειδή η ζωή τους εδώ δεν είναι όπως την είχαν ονειρευτεί, θεωρούν πως αν ζούσαν σε κάποια άλλη χώρα θα ήταν όλα καλύτερα.

Αν ανήκεις σε αυτή την κατηγορία, σου αφιερώνω την παρακάτω ιστορία. Πριν ξεκινήσεις να διαβάζεις, ξανασκέψου το. Πρόκειται για 1645 λέξεις:

Πάσχω από μία χρόνια νόσο του παχέος εντέρου (ελκώδη κολίτιδα) και τον Μάιο του 2010 η πάθηση μου έκανε έξαρση. Για καλή(;) μου τύχη εκείνη την περίοδο βρισκόμουν στο Δουβλίνο, όπου ζούσα τους τελευταίους μήνες. Η Ιρλανδέζα συγκάτοικος μου, μου σύστησε ένα καλό δημόσιο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Πήρα ένα ταξί και σε δέκα λεπτά βρισκόμουν στα εξωτερικά ιατρεία.

Μου έδωσαν ένα εισιτήριο και κάθισα στην αίθουσα αναμονής μαζί με το πολύ άλλα δέκα άτομα. Πριν καν περάσει ένα τέταρτο, με φώναξε μια γιατρός. «Ευρώπη ρε φίλος»! Με ρώτησε τα συμπτώματα (διψήφιο αριθμό επισκέψεων στο μπάνιο, αίμα, κτλ.) και με βάση αυτά με έβαλε σε μια λίστα αναμονής. Το ρολόι έδειχνε 10.00 π.μ.. Όταν το ρολόι έδειξε 12.00 μ.μ. πήγα στη γραμματεία και ρώτησα αν όλα πήγαιναν καλά με την περίπτωση μου. Με διαβεβαίωσαν πως η υπόθεση μου είχε δρομολογηθεί και αργά η γρήγορα θα με καλούσαν οι γιατροί. Μου είπε πως προτεραιότητα είχαν τα πιο επείγοντα περιστατικά. Εν τω μεταξύ, παρατηρούσα τους ασθενείς που είχαν έρθει αργότερα από εμένα, αλλά είχαν μπει στο ιατρείο πριν από εμένα και δεν έβλεπα κανέναν να πεθαίνει. Και γω βέβαια εξωτερικά μια χαρά έδειχνα. Οι, κάθε μισή ώρα, επισκέψεις μου στο μπάνιο ίσως έδιναν την εντύπωση πως ήταν για να φρεσκαριστώ.

Το ρολόι έδειξε 15.00 μ.μ. Το ρολόι έδειξε 18.00 μ.μ. Το ρολόι έδειξε 21.00 μ.μ. Όταν το ρολόι έδειξε 22.00 μ.μ. συνέβησαν δύο πράγματα: Πρώτον, συνειδητοποίησα ότι τα ρολόγια στα νοσοκομεία της Ιρλανδίας δουλεύουν. Όχι σαν τα δικά μας. Δεύτερον με κάλεσε η γιατρός για περαιτέρω εξετάσεις. (Ναι. Σωστά υπολόγισες. Είχαν περάσει δώδεκα ώρες από την είσοδο μου στο νοσοκομείο). Με ρώτησε το ιστορικό μου. Μου πήρε αίμα. Μου είπε ότι θα έπρεπε να μείνω τουλάχιστον μια μέρα για να μου κάνουν κολονοσκόπηση. Συνηθισμένο το βουνό στα χιόνια, αποδέχτηκα την «πρόσκληση» και ξεράθηκα σε ένα κρεβάτι στη μέση ενός διαδρόμου. «Ευρώπη ρε φίλος»! Η εξέταση ήταν προγραμματισμένη για τις δέκα το πρωί.

Ξυπνάει ο δικός σου κατά τις 07.00 το πρωί, μιας και ο διάδρομος είχε ψιλοφασαρία. Έρχεται η νοσοκόμα και μου δίνει την «στολή» που φοράς πριν την κολονοσκόπηση. Για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για μια ολόσωμη ποδιά που δένει πίσω και αφήνει πλάτη και κωλομέρια να αερίζονται. Όταν είχε πάει πλέον 12.00 μ.μ άρχισα να ψιλογκρινιάζω σε νοσοκόμες και γιατρούς. Τόσο ο Κινέζος γιατρός που απευθύνθηκα, όσο και η Φιλιππινέζα (δεν με νοιάζει αν ήταν και από το Τουβαλού, απλά μπορεί να είσαι από εκείνους που στην Ελλάδα τους εκνευρίζουν οι Κινέζοι και οι Φιλιππινέζοι) νοσοκόμα μου είπαν ότι η εξέταση μου είχε προγραμματιστεί, οπότε θα έπρεπε να κάτσω ήσυχος και να μην τους ενοχλώ κάθε τρεις και λίγο. Μποξεράκι δεν με άφηναν να βάλω. Πόσο ήσυχος μπορούσα να κάτσω με τα κωλομέρια μου σε κοινή θέα;

Μετά από αρκετή μίρλα με τοποθέτησαν σε ένα prive δωμάτιο. «Ευρώπη ρε φίλος»! Πριν προλάβω να χαρώ, είδα πως στην πόρτα είχα μια ταμπέλα τύπου «προσοχή κίνδυνος. Ο τύπος μέσα είναι σε καραντίνα». Αφού το προσπέρασα, ξάπλωσα και περίμενα να δεήσουν από το ενδοσκοπικό να με φωνάξουν. Σε κάποια φάση σκάει μία Φιλιππινέζα νοσηλεύτρια με ένα κλίσμα-καθαρτικό στο χέρι και μου λέει να στηθώ σε εμβρυακή στάση για να μου το κάνει. Εκεί ακολούθησε ο εξής διάλογος:

-Δεν χρειάζεται να το κάνω. Έχω πάει ήδη πέντε φορές στο μπάνιο.

-Πρέπει να το κάνεις. Θα μπεις για την εξέταση σε 30’.

-Ναι, αλλά έχω πάει ήδη πέντε φορές στο μπάνιο.

-Μου είπε ο γιατρός ότι πρέπει να το κάνεις.

-Δεν μπορώ να το κρατήσω (το υγρό). Δεν έχει νόημα.

-Μα, μου είπε ο γιατρός ότι πρέπει να το κάνεις.

-Λοιπόν, ας το πάρουμε από την αρχή. Εγώ έχω έρθει εδώ με βασικό σύμπτωμα τις επισκέψεις μου στην τουαλέτα. Έχω πάει ήδη πέντε φορές τις τελευταίες πέντε ώρες. Πρώτον, το έντερο μου είναι καθαρό πλέον. Δεύτερον, δεν είμαι σε θέση να κρατήσω το υγρό μέσα μου.

– Μα, ο γιατρός μου είπε ότι πρέπει να το κάνεις.

Το λογισμικό της είχε μπλοκάρει. Ο αλγόριθμος του εγκεφάλου της, που είχε να κάνει με το κλίσμα είχε μόνο μία απάντηση: «Ο ασθενής κάνει το κλίσμα». Άλλη εκδοχή δεν είχε προβλεφθεί. Πριν αρχίσει να φωνάζει «καλημέρα» α λα Χρυσούλα Διαβάτη στους «Δυο Ξένους» τρέχοντας στους διαδρόμους του νοσοκομείου, δέχτηκα να το κάνω.

Μετά από λίγο έπεσε τηλεφώνημα από το ενδοσκοπικό, ότι είχε έρθει η σειρά μου. Είχαν καθυστερήσει μόλις 5 ώρες. «Ευρώπη ρε φίλος»! Το γεγονός ότι πανηγύριζα που θα έμπαινα επιτέλους για κολονοσκόπηση πώς το βλέπεις; Η νοσηλεύτρια μου φέρνει ένα φορείο για να με μεταφέρουν στο ενδοσκοπικό που ήταν σε κάποιο άλλο όροφο σε κάποιο άλλο κτίριο. Εκεί ακολούθησε ο εξής διάλογος:

-Ξάπλωσε να σε πάμε στο ενδοσκοπικό.

-Είμαι καλά μπορώ να περπατήσω (αφότου είχε δει τον κώλο μου το μισό Δουβλίνο, μου είχε επιτραπεί να βάλω ένα μποξεράκι μέσα από τη «στολή»).

-Ξάπλωσε. Τους ασθενείς στο ενδοσκοπικό, τους πάμε με το φορείο.

-Είμαι καλά. Δες με! (χοροπήδηξα μπροστά της) Μπορώ να περπατήσω.

-Ξάπλωσε. Τους ασθενείς στο ενδοσκοπικό, τους πάμε με το φορείο.

@#$%!. Όχι δεν ήμουν εγώ αυτός που θα της διόρθωνε τον αλγόριθμο. Ξάπλωσα και με τσούλησαν μέχρι το ενδοσκοπικό. Εκεί με υποδέχθηκε ένας Σουδανός γιατρός. Αφού στήθηκα, περίμενα να μου κάνει μέθη (μια ένεση που σε μαστουρώνει και δεν πονάς ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της εξέτασης). Ο γιατρός αποφάνθηκε πως δεν θα μου κάνει μέθη μιας και η εξέταση θα γινόταν στα πρώτα εκατοστά του εντέρου μου. Αυτό σημαίνει 20-30 εκατοστά. Αν είσαι από αυτούς που δεν ξέρουν, έχω να απαντήσω στην ερώτηση που μόλις πέρασε από το μυαλό σου πως: Ναι. Εννοώ πως το κολονοσκόπειο θα έμπαινε στα πρώτα 20-30 εκατοστά του παχέος εντέρου μου. Ξέρεις ποια είναι η είσοδος για το παχύ έντερο, έτσι;

(Ακολουθούν εγκυκλοπαιδικές γνώσεις: Μια σωστή κολονοσκόπηση εξετάζει όλο το παχύ έντερο. Το παχύ έντερο είναι 1,5 με 2 μέτρα).

Άμα τη είσοδο του κολονοσκόπειου στον εσωτερικό μου κόσμο, ο γιατρός μου πιασε την πάρλα για να ξεχαστώ. Έχοντας αρχίσει να νιώθω λίγο δυσάρεστα, του ζήτησα ξανά μέθη. «Από πού είσαι παλικάρι μου», με ρώτησε. «Από την Ελλάδα», απάντησα. «Εκεί είστε όλοι θαρραλαίοι σαν τον Μέγα Αλέξανδρο», μου απάντησε και εισχώρησε άλλους 5-10 πόντους. Και ναι φίλε αναγνώστη. Εκείνη είναι η στιγμή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται γιατί το μέγεθος μετράει. Βλέποντας με να σφαδάζω από τον πόνο και να μην φέρνω τόσο στο πρότυπο του Μακεδόνα στρατηλάτη που είχε στο μυαλό του, ο Σουδανός γιατρός κάλεσε μια άλλη γιατρό για να τον βοηθήσει. Εκείνη μου μπηξε μια ένεση στο αριστερό μπράτσο και τότε έσβησαν όλα.

Το επόμενο πλάνο, βρίσκει τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, εμένα δηλαδή, ταύλα στο κρεβάτι του δωματίου-καραντίνα με ένα Περουβιανό συνάδελφο του πάνω από το κεφάλι του. Δεν είχα δώσει σημεία ζωής για πάνω από ένα 24ωρο. «Νόμιζα ότι είχες πεθάνει», μου κάνει ο συνάδελφος. «Κι εγώ το ίδιο». Αν προσθέσεις το πόσο κομμάτια είχα νιώσει σε όλα τα hangover της μέχρι τότε ζωής μου, το άθροισμα τους θα ήταν μικρότερο από το πόσο χάλια ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Η ένεση που μου κανε η γιατρός στο ενδοσκοπικό περιείχε τουλάχιστον δόση Βουκεφάλα. Όταν ψιλοσυνήλθα, συνειδητοποίησα πως είχα πέσει σε λήθαργο για πάνω από έξι ώρες.

Να μην ξεχάσω να σου αναφέρω, πώς την προηγούμενη μέρα, λίγο πριν την εισαγωγή μου στο νοσοκομείο υπέγραψα (όπως όλοι οι ασθενείς στην Ιρλανδία) ένα έγγραφο που απάλλασσε το ιατρικό προσωπικό από τις ευθύνες πιθανού ψόφου μου. «Ευρώπη ρε φίλος»! Η επόμενη μέρα με βρήκε σε ένα άλλο θάλαμο. Πάντα σε καραντίνα, καθώς δεν είχαν βγει τα αποτελέσματα των εξετάσεων μου. Ο βαθμός καραντίνας μου ήταν τέτοιος που δεν με άφηναν να πάω σε κοινόχρηστες τουαλέτες. Μου έφερναν μια φορητή στο δωμάτιο.

Η πιο ευτυχισμένη μου στιγμή στο νοσοκομείο, όσες φορές έχω νοσηλευτεί, είναι ή ώρα του φαγητού. Είτε πρόκειται για πρωινό, είτε για μεσημεριανό, είτε για βραδινό. Την πρώτη μέρα στο νέο θέλαμο για πρωινό μου έφεραν γάλα, χυμό και φρυγανιές με μαρμελάδα. Για όσους δεν θυμούνται, έκανα εισαγωγή για πρόβλημα στο παχύ έντερο. «Δεν γαμιέται, ας μην το κάνω θέμα». Έφαγα τις φρυγανιές με την μαρμελάδα και δεν μίλησα.

Ήρθε η ώρα του μεσημεριανού. Φτιάχνω το τραπεζάκι μου. Βάζω τη χαρτοπετσετούλα μου. Γεμίζω το ποτηράκι μου με νερό και σκάει μύτη μπροστά μου ένα πιάτο με Λ-Ο-Υ-Κ-Α-Ν-Ι-Κ-Α και Φ-Α-Σ-Ο-Λ-Ι-Α. Όλα αυτά σε έναν άνθρωπο που είχε συνδεθεί τις προηγούμενες μέρες με την τουαλέτα. Χαμογελάω. «ΟΚ με τρολάρουν. Ας μην αντιδράσω σπασμοδικά. Από κάπου θα σκάσει άλλωστε ο Ιρλανδός Φερεντίνος. Ασθενείς και προσωπικό θα κατουρηθούμε στα γέλια και μετά θα μου φέρουν λίγο λαπά για να φάω». Η ώρα περνούσε. Ο Φερεντίνος δεν εμφανιζόταν. Θέτω το θέμα στον τραπεζοκόμο. Με άκρα φυσικότητα μου απαντάει πως είναι υπάλληλος εταιρείας catering και ότι δεν έρχονται σε συνεννόηση με τους γιατρούς. «Ευρώπη ρε φίλος»! Για τις επόμενες 5 μέρες, όσο διήρκεσε η νοσηλεία μου, έτρωγα μήλα και φρυγανιές από το μίνι μάρκετ στην είσοδο του νοσοκομείου. Ήταν τα μόνα βρώσιμα για την κατάσταση μου πράγματα εντός του νοσοκομείου.

Δεν θα αναλωθώ σε περιγραφές σχετικά με τους διαλόγους μου με τις νοσοκόμες όταν τους είπα πως δεν μπορώ να πιω όλα τα χάπια της ημέρας μαζεμένα το πρωί, επειδή έτσι τους είπε ο γιατρός. Δεν θα αναλωθώ σε περιγραφές σχετικά με τον ειδικευόμενο γιατρό που μου έλεγε «Μπράβο! Εσύ ξέρεις περισσότερα από εμένα» κάθε φορά που με εξέταζε. Δεν θα αναλωθώ σε περιγραφές σχετικά με το εξιτήριο που μου έδωσαν πέντε μέρες μετά την είσοδο μου στο νοσοκομείο και ενώ η έξαρση δεν είχε ακόμα μπει σε ύφεση. Γιατί στο κάτω κάτω… «Ευρώπη ρε φίλος»!

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to «Ευρώπη ρε φίλος»!

  1. Ο/Η mpempa λέει:

    Ενα εχω να πω: Η Ιρλανδια δεν ειναι Ευρωπη. Γνωστο τοις πασοι οτι ειναι χειροτεροι βλαχαροι απο εμας.

  2. Ο/Η Maria Stormborn Taskoudi λέει:

    Έζησα στην Ιταλία 6 χρόνια, να σας επιβεβαιώσω πως από γραφειοκρατία, υπηρεσίες κτλ. είναι σαν εμάς.

  3. Ο/Η konstantinos λέει:

    Είναι τουλάχιστον Τραγικό!! όντως είναι αληθινή η ιστορία της Ιρλανδίας;; πάντως για την επέμβαση της κολονοσκόπησης χρησιμοποιούν σαν ηρεμιστικό-υπνωτικό την ξυλοκαΐνη..σε βάζει σε μια κατάσταση νιρβάνα ή μέθης…όπως γράφεις παραπάνω.Όταν ξυπνάς νιώθεις »αλλού»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s