Ρίχνοντας χυλόπιτα στον Ρ. Γκόσλινγκ και στην Σ. Γιόχανσον.

Κάποια περίοδο πολιορκούσα ένα δεσμευμένο κορίτσι. Αν και αρχικά έδειχνε να γουστάρει, τελικά δεν ενέδωσε στις πιέσεις μου. Ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα, έμαθα πως χώρισε με το φίλο της και τα έφτιαξε στο καπάκι με κάποιο άλλο αγόρι. Όταν συναντηθήκαμε ξανά μετά από μήνες, μου εξομολογήθηκε πως όταν με γνώρισε της άρεσα εντός και εκτός και για αυτό ακριβώς δεν προχώρησε μαζί μου. Αντιθέτως, το αγόρι που τα έφτιαξε δεν της άρεσε αρχικά. Η δικαιολογία που χρησιμοποίησε στην εύλογη απορία μου, γιατί δεν έκανε κάτι μαζί μου ήταν: «φοβόμουν ότι θα με έτρεχες».

Πριν της ρίξεις την πέτρα, ως ο πρώτος αναμάρτητος(;), διάβασε και την παρακάτω ιστορία: Πριν μερικά χρόνια, μια φίλη θέλησε να με γνωρίσει σε μια γνωστή της. Βγήκαμε. Γνωριστήκαμε. Το κορίτσι αυτό μου φάνηκε ενδιαφέρουσα περίπτωση και ήθελα να βγω ξανά μαζί της. Πριν προλάβω να κάνω τις προσεγγιστικές μου κινήσεις, εκείνη εκμυστηρεύτηκε στη φίλη μου πως δεν μπορούσε να κάνει κάτι μαζί μου, γιατί με θεωρούσε πολύ ωραίο (!) για να προχωρήσει.

Πριν αρχίσεις να σημαδεύεις και αυτό το κορίτσι με την πέτρα που κρατάς ήδη από την πρώτη παράγραφο ή αρχίσεις να πιστεύεις πως είμαι μεγάλο χάπατο, διάβασε και αυτό το σκηνικό (με αυτά και με αυτά θα σε κάνω να διαβάσεις όλο το κείμενο): Στην ΣΤ΄ Δημοτικού -μην γελάς, από τέτοιες ηλικίες ξεκινάνε τα ψυχολογικά- ήμουν ερωτευμένος με το πιο ωραίο κορίτσι της τάξης. Μαζί της ήταν ερωτευμένο όλο το σχολείο. Μια μέρα και ενώ κάνουμε μάθημα με σκουντάει (καθόταν στο θρανίο πίσω από εμένα) και μου λέει: «θες να τα φτιάξουμε»; Γυρνάω προς τον πίνακα. Αρχίζω να ιδρώνω. Περνάνε 3-4 δευτερόλεπτα. Γυρνάω ξανά πίσω και της λέω: «άντε γαμήσου». Μην ρωτήσεις γιατί το έκανα. Δεν μπορώ να στο περιγράψω σε λιγότερο από 21.345 λέξεις και χωρίς να έχω απέναντι μου τον Φρόιντ. Παρόμοιο μοτίβο, χωρίς το μπινελίκι, ακολούθησα ξανά στην ενήλικη ζωή μου αυτή τη φορά, στην περίπτωση του «καληνυχτάκια».

Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις τις διεργασίες που έκαναν οι παραπάνω εγκέφαλοι τις στιγμές των παραπάνω «χυλοπιτών». Πιστεύω ότι συνειδητά δεν έκαναν καμία. Τα παραπάνω «όχι» ήρθαν ασυνείδητα. Ο άνθρωπος αναζητά την ασφάλεια. Προχωρώντας ένα βήμα παρακάτω τη σκέψη ενός φίλου («προσεγγίζουμε τους ανθρώπους που μας παίρνει», είχε γράψει), θα πω πως κάνουμε σχέσεις με ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια. Ή για να το διατυπώσω ακόμα καλύτερα, κάνουμε σχέσεις με ανθρώπους που δεν μας προκαλούν ανασφάλεια.

Το πότε «μας κάνει κάποιος άνθρωπος να νιώθουμε ασφάλεια» δεν προκύπτει από κάποια εξίσωση που περιλαμβάνει μεταβλητές όπως η εμφάνιση, το μυαλό και η εμπειρία. Ούτε από τη μάρκα του αποσμητικού για τις μασχάλες του ή το νούμερο των παπουτσιών του. Ειδικοί λένε πως πρόκειται για μια αυτόματη ασυνείδητη διαδικασία που έχει να κάνει με τη γλώσσα του σώματος, η οποία δείχνει τα βιώματα, τις σκέψεις και τα «θέλω» μας.

Για να αναζητάμε, όμως, την ασφάλεια ή για να αποφεύγουμε την ανασφάλεια που μας προκαλεί ο άλλος, σημαίνει πως δεν νιώθουμε ασφαλείς με την πάρτη μας. Αν δεν νιώθεις καλά με εσένα δεν πα να στην πέσει ο Ράιαν Γκόσλινγκ ή η Σκάρλετ Γιόχανσον, θα τους ρίξεις χυλόπιτα. Ακόμα, όμως, και αν τα φτιάξεις μαζί τους, θα υποφέρεις τόσο πολύ που θα εγκαταλείψεις τη σχέση με συνοπτικές διαδικασίες.

Ως θύτης και θύμα ανασφαλειών πιστεύω πως υπάρχουν δύο λύσεις. Είτε σχετίζεσαι μονίμως με ανθρώπους που σου προκαλούν κυρίως ασφάλεια και δευτερευόντως άλλα συναισθήματα, με αποτέλεσμα να γκρινιάζεις συνεχώς πως δεν έχεις υπάρξει ερωτευμένος σε μια σχέση. Είτε προσπαθείς να λύσεις οιδιπόδεια, Ηλέκτρας και συναφή συμπλέγματα και αρχίζεις να παίρνεις τα ρίσκα σου με κάθε συναισθηματικό κόστος. Καλή τύχη!

ΥΓ: Εμπνευσμένο από το status μια φίλης: «miedo a la vida que siempre buscas seguridad».

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ρίχνοντας χυλόπιτα στον Ρ. Γκόσλινγκ και στην Σ. Γιόχανσον.

  1. Ο/Η giovarlaki λέει:

    Ένα θέλω να σου πω και να το βάλεις καλά στο μυαλό σου, για όποιον λόγο και αν το κάνουμε όλο αυτό, στο τέλος καταλήγουμε με αυτό που νομίζεις στο χέρι. Γιατί όταν υπάρχει κάποιος που τον θεωρούμε ενδιαφέρον αλλά σιγαμηγυρισειναμεκοιταξειεμενα τύπο, όταν υπάρχει κάποιος που τον ερωτευόμαστε υποχθόνια και ασυνείδητα αλλά δεν κάνουμε ποτέ τίποτα γιατί έχουμε αυτές τις ηλίθιες ανασφάλειες ας τις πούμε, στο τέλος αυτό το τέλειο τυπάκι γνωρίζει ενα άλλο τέλειο τυπάκι (πάντα όχι τόσο τέλειο όσο εσύ) και βιον ανθόσπαρτο στο νεο ζευγαράκι. Η λύση που ψάχνεις είναι να το αποφύγουμε. Στην επόμενη κοπέλα που θα συναντήσεις και θα σου αρέσει, ακόμα και η Γιοχανσον να είναι, αν σου αρέσει πήγαινε και δειξ’της το. Κανένα οιδιπόδειο. Κανένα σύνδρομο της Ηλέκτρας. Κανένα ντιβάνι. Καν’το.

  2. Ο/Η konstantinos λέει:

    Συμφωνώ με το Γιουβερλάκι,το πρώτο που θα δεις και θα σου αρέσει πραγματικά δείξτη’ς το ή δειξτού’το ανάλογα το φύλο.Γιώργο τα υπόλοιπα που περιγράφεις έχουν βάση απο ψυχολογικής άποψης στην λογική ότι άμα εγώ δεν νιώθω καλά,έχω ανασφάλειες,δεν έχω βρει τον ευατό μου,δεν έχω κάνει αναζητήσεις στην ζωή μου,δεν έχω εμπειρίες κτλ. και μου φαίνονται όλα αρνητικά ή »κάτι δεν με πάει» τότε θα πρέπει να ανακαλύψει τον ευατό του πρώτα και μετά δεν θα έχει ανάγκη κανέναν!! Νιώθει ότι πατάει γερά στα πόδια του με Αυτοπεποίθηση και μπορεί να μιλήσει ακόμα….και στην Αντζελίνα..την Μόνικα…την Μπιγιονσέ…και άλλες κυρίες αντίστοιχου εμφανισιακού επιπέδου..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s