Ζητείται δάσκαλος ρυθμού.

Στο προσωπικό μου λεξικό, το λήμμα «ρυθμός» βρίσκεται πλάι στο λήμμα «Νεφελίμ». Έχω ακούσει και για τα δύο, αλλά δεν έχω έρθει ποτέ σε επαφή μαζί τους. Μου αρέσει ο χορός. Στο μυαλό μου κάθε φορά που ακούω ένα κομμάτι, κάνω χορευτικούς «παπάδες». Δυστυχώς, όμως, δεν μπορώ να σωματοποιήσω τη σκέψη μου. Μυαλό και σώμα διασκεδάζουν με διαφορετικό τρόπο. Όταν το μυαλό μου κάνει break dance, το σώμα μου νιώθει πιο βαρύ από ρομπότ με αγρασάριστες αρθρώσεις.

Η δυσαρμονία μυαλού και σώματος στο άκουσμα ενός ρυθμικού κομματιού αποτυπώνεται στο πρόσωπό μου. Δεν έχω πάει σε πάρτι από την 6η δημοτικού μέχρι το πιο πρόσφατο μου, την περασμένη Παρασκευή, που να μην έχει βρεθεί έστω ένας καλεσμένος να με ρωτήσει: «όλα καλά;/έχεις κάτι;/τρέχει τίποτα;». Απαντώ μια και καλή, σε σχετικές παρελθοντικές, αλλά και μελλοντικές απορίες για το πώς νιώθω εκείνη τη στιγμή: «Υ-ΠΟ-ΦΕ-ΡΩ. Θέλω να χορέψω , αλλά το σώμα μου δεν ακολουθεί».

Μέχρι στιγμής δεν έχω δώσει την παραπάνω απάντηση σε κάποιον από όσους με έχoυν ρωτήσει. Αντ’ αυτού προσπαθώ να το παίξω άνετος. Χτυπάω παλαμάκια, ενώ από πίσω παίζει το «I was made for loving you». Κουνάω τη μέση, ενώ ακούγεται το «βρέχει φωτιά στη στράτα μου». Αναλύω τη θέση του Νανόπουλου για το CERN, όταν ο dj χαμηλώνει τον ήχο στο ρεφρέν του «Λιωμένου Παγωτού» για να τραγουδήσουν χοροπηδώντας οι θαμώνες. Μόνο moonwalk στους «Ψόφιους κοριούς» δεν έχω κάνει.

Η πρώτη μου συνειδητοποίηση ότι δεν έχω ρυθμό έγινε μια παραμονή Χριστουγέννων στο «Sabbia», κλαμπ τότε στην Ερμού. Πήγαινα Β’ Λυκείου. Σε κάποια φάση ο dj έβαλε τα ντάπα-ντούπα της εποχής και εγώ ήθελα να χορέψω. Αν και ήμουν ενθουσιασμένος με την προοπτική του χορού, το σώμα μου είχε κίνηση ελέφαντα που πέφτει σε κινούμενη άμμο. Προσοχή. Δεν αναφέρομαι στην περισσευόμενη προβοσκίδα, αλλά στην κίνηση του ευτραφούς θηλαστικού από τη μέση και κάτω, ενώ βρίσκεται μέσα στην άμμο. Αυτό, σε συνάρτηση με κάποια μη κολακευτικά σχόλια για την κίνηση μου από ένα κολλητό μου, είχε ως αποτέλεσμα ο χορός για λίγα χρόνια να μπει πλάι στο τρίπτυχο το «ρ», οι γάμπες μου και η «Λόλα».

Κόντρα στη ροή των γεγονότων, πήρα τα πάνω μου. Τα επόμενα χρόνια άρχισα να «χορεύω», με αποτέλεσμα να υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που ισχυρίζονται ότι με έχουν δει να χορεύω (χωρίς εισαγωγικά) και μάλιστα με ρυθμό. Αγαπητοί φίλοι, έχετε πέσει σε μια τεράστια λούμπα. Πέρα από τις το-παίζω-άνετος παραπάνω τακτικές, έχω κάποιες πιο αποτελεσματικές που ακολουθώ σε τέτοιες περιπτώσεις και σας παραπλάνησαν. Τις συνοψίζω στον ακόλουθο πεντάλογο:

  1. Δεν σηκώνομαι ποτέ όταν η «πίστα» είναι άδεια. Περιμένω να γίνει μπούγιο, ώστε να μην ασχολείται ο κόσμος με την «αρρυθμία» μου. Όταν, μάλιστα, η «πίστα»είναι γεμάτη, φτάνω σε επίπεδο θράσους με ατάκες του τύπου: «Πω, μαλακία. Γίνεται χαμός και δεν μπορούμε να χορέψουμε».
  2. Σηκώνομαι πάντα στα νησιώτικα. Σε αυτά τα κομμάτια «ρυθμικός» μπορεί να χαρακτηριστεί όποιος δεν τσαλαπατήσει τουλάχιστον έναν από τους δύο διπλανούς του. Αυτό μπορώ να το καταφέρω.
  3. Χορεύω τσιφτετέλι. Χορός-λουκούμι για όποιον θέλει να κρύψει τις αδυναμίες του. Πλευρίζω ένα κορίτσι και το αφήνω να «βασανιστεί» με λαϊκά ακούσματα. Όλοι ασχολούνται με το «βασανιζόμενο» κορμί της και όχι με την «βασανιζόμενη» ψυχή μου.
  4. Μεταθέτω επιτυχώς το ενδιαφέρον των παρευρισκόμενων σε άλλα σημεία πέρα του ρυθμού, ξεκουμπώνοντας πουκάμισα ή ανεβαίνοντας σε σκαμπό και τραπέζια.
  5. Τέλος, πίνω. Αν έχω πιει τα απαραίτητα -με τρεις μπίρες κάνω κεφάλι-νιώθω ότι είμαι χορευτής σε μπολσόι. Οπότε, όλα τα παραπάνω είναι πλέον περιττά.

Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι μόνο δύο πράγματα σχετικά με το χορό. Πρώτον,να χορεύω χαρούμενος σε σχολική γιορτή στο δημοτικό «τον Μενούση, τον Μπριμπίλη και τον Μεχμέτ Αγά» με στοιχειώδη επιτυχία. Βαθμός ψυχαναλυτικής σημασίας: Μηδέν. Δεύτερον, θυμάμαι να βλέπω αρκετά πρωινά Σαββάτου «Mega Star» μαζί με την ξαδέρφη μου. Εκείνη σε κάθε τραγούδι που της άρεσε, σηκωνόταν και άρχιζε να χορεύει. Εγώ, χωρίς να αντιλαμβάνομαι το γιατί, τσαντιζόμουν, της έριχνα ένα σωρό μπινελίκια και δεν την άφηνα να το χαρεί. Βαθμός ψυχαναλυτικής σημασίας: Μπίνγκο!

Ζήλευα την ξαδέρφη μου, που απολάμβανε το ρυθμό μέσω του χορού. Ξεκάθαρα. (Συγγνώμη ξαδέρφη για τα μπινελίκια). Με την πάροδο του χρόνου η ζήλια έγινε θαυμασμός. Με έχω πιάσει άπειρες φορές με ανοιχτό το στόμα και έτοιμο το σαλάκι να στάξει, να χαζεύω ανθρώπους (γυναίκες/άντρες) που χορεύουν. Χωρίς σεξουαλικό υπονοούμενο. Μόνο και μόνο, επειδή χορεύουν με τον ρυθμό.

Για να μην ξεφεύγουμε, όμως από το θέμα. Αν και παραδέχομαι πλέον πως μου αρέσει ο ρυθμός, δεν έχω ανακαλύψει ακόμα, γιατί δεν έχω, καθώς επίσης τον τρόπο που μπορώ να τον αποκτήσω. Για να μάθεις να κλαδεύεις Bonsai απευθύνεσαι στον Μιγιάγκι, για να μάθεις να κλωσάς δράκους στην Καλίσι. Για να «μάθεις» ρυθμό, πού πας;

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ζητείται δάσκαλος ρυθμού.

  1. Ο/Η psychoticdimension89 λέει:

    δεν με θυμάμαι ποτέ ως έφηβη να χορεύω,ποτέ.στα πρώτα φοιτητικά χρόνια που άρχισα να βγαίνω πιο πολύ κάθε φορά που βγαίναμε ευχόμουν να πάμε κάπου που να μπορώ να κάτσω κάπου όταν οι άλλοι/ες θα χορεύουν.και κάθε φορά μου έκαναν την εξής κλασική και εφιαλτική για εμένα ερώτηση:»γιατί δεν χορεύεις?».Η φράση αυτή βέβαια συνοδευόταν τις περισσότερες φορές από τράβηγμα με σκοπό να χορέψω. Η απάντηση μου ήταν ότι δεν μου αρέσει ο χορός και το είχα πει τόσες φορές που το είχα πιστέψει και η ίδια.Συχνά όμως με έπιανα να ζηλεύω (με την καλή έννοια) τους άλλους που χόρευαν αλλά ένιωθα ότι ενώ ήθελα το σώμα δεν υπάκουε σ αυτή την επιθυμία.Έκανα κάποια μικρά βήματα αλλά ένιωθα ότι όσοι βρίσκονταν κοντά μου γέλαγαν με τον ρυθμό μου(που ποτέ μου δεν είχα και δεν έχω) κι άντε πάλι από την αρχή.Έτυχε να ξεκινήσω χοροθεραπεία_όχι για να μάθω να χορεύω αλλά επειδή ήταν κ είναι ακόμα κάτι πιο βαθύ και συνειδητοποίησα ότι είχε να κάνει περισσότερο με την έκφραση των συναισθημάτων μου.Anyway ρυθμό νομίζω ότι ακόμα δεν έχω αλλά δεν με ενδιαφέρει _δεν γεννηθήκαμε όλες και όλοι φωκάς ευαγγελινός.Απλά τώρα δεν στέκομαι σ αυτό γιατί κατάλαβα ότι όσο πιο πολύ επικεντρωνόμουν στο ότι δεν έχω ρυθμό και δεν ξέρω τα βήματα με έπιανα να ασφυκτιώ και αντί να χορεύω καθόμουν και πάλι στην άκρη.εννοείται ότι στην αρχή ώσπου να εξοικοιωθείς το αλκοόλ σε χαλαρώνει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s