Επιχείρηση: Πορτοκαλόπιτα.

Με εφόδιο ένα χαρτάκι που γράφει τα παρακάτω υλικά και την πεποίθηση -ελέω Παρλιάρου- ότι η ζαχαροπλαστική βασίζεται στη χημεία και όχι στον αυτοσχεδιασμό, μπαίνω Σάββατο απόγευμα στο Βασιλόπουλο με απώτερο στόχο την παρασκευή μιας πορτοκαλόπιτας.

Υλικά

-1/2 κιλό φύλλο κρούστας

-1 βανίλια

-1 φακελάκι baking powder

-1 ποτήρι (του νερού) ηλιέλαιο

-4 αυγά

-3 πορτοκάλια

-4 ποτήρια ζάχαρη

-1 γιαούρτι (στραγγιστό)

Ανεβαίνω στον 1ο όροφο, όπου βρίσκονται τα κατεψυγμένα. Αφού ξοδεύω κάμποσα λεπτά ψάχνοντας φύλλο κρούστας πλάι στα χταπόδια, στα fish sticks και στους Μπαρμπαστάθηδες, ανακαλύπτω έναν άλλο καταψύκτη που ειδικεύεται στις πίτες. Με μπούσουλα το παραπάνω χαρτάκι, αναζητώ 500 γρ. φύλλο κρούστας. Το μάτι μου πέφτει πάνω σε φύλλο κρούστας «Κανάκη». Τσεκάρω το βάρος: 450 γρ. Κοιτάω πιο δεξιά, να σου η «Χρυσή Ζύμη». Τσεκάρω το βάρος: 450 γρ. «Κάτι πάει λάθος», σκέφτομαι. Βλέπω 1-2 ακόμα εταιρείες που παρασκευάζουν το ίδιο προϊόν, όλες σε βάρος των 450 γρ. Μπορεί η ζαχαροπλαστική να μην είναι το φόρτε μου, αλλά υπάρχουν πολλές συνταγές που αντί για ½ κιλό φύλλο κρούστας, ζητάνε 450 γρ; Κρύβεται κάτι πίσω από τον αριθμό «450» ή απλώς οι Έλληνες παραγωγοί φύλλων κρούστας θέλουν να σε αναγκάσουν να αγοράσεις και δεύτερο πακέτο από το προϊόν τους; Μου μπαίνουν βάσιμες υποψίες πως η συνωμοσία των Σοφών της Σιών κατά της ανθρωπότητας ωχριά μπροστά στην συνωμοσία των φύλλων κρούστας κατά των Ελλήνων καταναλωτών. Παρόλα αυτά, συνεχίζω.

Με χαρακτηριστική άνεση γεμίζω το καλάθι μου με τα υπόλοιπα προϊόντα της λίστας, μέχρι που φτάνω στην μαναβική για να βρω πορτοκάλια. Σαγκουίνι, πορτοκάλια και λεμόνια βρίσκονται μπροστά μου. Αφού τα μελετάω για κάμποσα δευτερόλεπτα, συνειδητοποιώ πως πιο εύκολα μπορούσα να ξεχωρίσω του αδερφούς Ντε Μπουρ επί Άγιαξ, χωρίς να διαβάσω τις φανέλες τους, παρά να βγάλω άκρη με τα συγκεκριμένα φρούτα χωρίς να τσεκάρω τις ετικέτες τους. Πίστεψε με δεν φταίει το γεγονός πως αντί για το Βελβεντό, μεγάλωσα στους Αμπελόκηπους. Έχουν και τα τρία ολόιδιο σχήμα, μέγεθος και χρώμα ενώ η οσμή τους είναι ανύπαρκτη. Τελικά, παίρνω εκείνα που η ετικέτα τους ισχυρίζεται πως πρόκειται για πορτοκάλια.

Σιρόπι

Ρίχνουμε στην κατσαρόλα:

-3 ποτήρια ζάχαρη

– 1 ποτήρι νερό

-χυμό 1 πορτοκαλιού

-ξύσμα 1 πορτοκαλιού

Τα βράζουμε για 10 λεπτά και μετά αφήνουμε το σιρόπι να κρυώσει.

Με αέρα μάστερ σεφ ρίχνω το νερό και τη ζάχαρη στην κατσαρόλα. Με ανάλογο αέρα παίρνω τον τρίφτη και ένα πορτοκάλι και αρχίζω να το ξύνω. Μετά από δύο λεπτά ξυσίματος έρχομαι αντιμέτωπος με δύο μεγάλες συνειδητοποιήσεις. Πρώτον, το ξύσιμο πορτοκαλιών είναι μια άκρως επίπονη διαδικασία, ειδικά όταν ο τρίφτης -όπως ο δικός μου- είναι μικρότερος από το πορτοκάλι. Δεύτερον, για κάποιο απροσδιόριστο λόγο όσο τρίβω το πορτοκάλι, σφίγγει ο αριστερός οπίσθιος μηριαίος μυς μου (ναι, το γκούγκλαρα).

Ακόμα και αν δεν σε ενδιαφέρει η ζαχαροπλαστική, κράτα τη συνταγή του σιροπιού, γιατί, όπως θα δεις παρακάτω, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την παρασκευή «υγρού πυρ».

Πορτοκαλόπιτα

Βάζουμε στο μίξερ:

-τα αυγά

-ξύσμα 2 πορτοκαλιών

-1 ποτήρι σπορέλαιο

-1 γιαούρτι (στραγγιστό)

-1 βανίλια

-1 ποτήρι ζάχαρη

Τα ανακατεύουμε μέχρι να γίνεις ενιαίο το μείγμα.

Στη συνέχεια ρίχνουμε τον χυμό 2 πορτοκαλιών και συνεχίζουμε το ανακάτεμα.

Πρώτη φορά σε 29 χρόνια καριέρας στη Γη, παρατηρώ ότι στη συσκευασία ενός κοινού γιαουρτιού, αναφέρεται ο χαρακτηρισμός «στραγγιστό».

Όσο ξύνω τα πορτοκάλια ο αριστερός οπίσθιος μηριαίος μυς μου, έχει αρχίσει να αποκτά διαστάσεις Χαλ Χόγκαν.

Ρίχνουμε τα φύλλα κρούστας-έστω τα 450 γρ που βρήκαμε λόγω συνωμοσίας- στο φούρνο και τα αφήνουμε μέχρι να γίνουν τραγανά. 

Πώς γίνεται να τσεκάρεις ταυτόχρονα το φούρνο για το αν έγινε το φύλλο τραγανό, να έχεις το νου σου στο σιρόπι που βράζει, να ανακατεύεις τα υλικά στο μίξερ και να έχεις αρχίσει να καθαρίζεις την κουζίνα που έχεις ήδη κάνει κώλο; ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Ή μάλλον γίνεται κάπως έτσι: Πατάω το κουμπί του μίξερ, την ώρα που το σιρόπι έχει αρχίσει να έχει επικίνδυνα αυξητικές τάσεις μέσα στην κατσαρόλα. Αρχίζω να ανακατεύω το σιρόπι, το οποίο σταδιακά υποχωρεί και ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο φύλλο μέσα στο φούρνο. «Κλακ» κάνει το μίξερ, το οποίο πλέον χάσκει. Μέχρι να το καπακώσω ξανά, η κατσαρόλα έχει αρχίσει να ξερνάει σιρόπι. Ανακατεύω το σιρόπι για να υποχωρήσει, αλλά εκείνο αδιαφορεί. Ώσπου να το βγάλω από το μάτι, έχει δημιουργήσει ήδη κρούστα γύρω του, ενώ το μάτι βγάζει φλόγες. Όχι μεταφορικές. Από αυτές που έχουν οι λαμπάδες το Πάσχα. (Βλέπε παραπάνω τη συνταγή για το σιρόπι-υγρό πυρ).

Παραθέτω τις σκέψεις μου από τα επόμενα δύο λεπτά: ^&^$$%$#@#@$&^Τ&*(*(&*()(_)@#$@%@#$%#%$@@$$%#@@$%#@#%%$##$$%%####$####%%%%$######$%&*(%$^&%$$#@@@#@@!!@#$%^&&%$$#.3$%^^%####%$^&**(*^%$$###%^&***&&%$$#@@@#%^&**()%$###$##@@!

Το επόμενο πλάνο βρίσκει την κατσαρόλα στο πάτωμα. Συντροφιά της κρατάει το ταψί και εγώ  με ψυχολογία «πέρασε η μπόρα πέρασε» ψάχνω την μάνα μου στο κινητό. Η συνταγή που μου δωσε περιλαμβάνει «ένα φακελάκι baking powder», αλλά αν είσαι παρατηρητικός θα διαπίστωσες πως μέχρι στιγμής δεν αναφέρει πού χρησιμοποιούμε το baking powder. Επειδή τίποτα δεν «εννοείται» και επειδή ο Παρλιάρος έχει μιλήσει για χημεία, θέλω να αποφύγω τον αυτοσχεδιασμό.

Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να πάρεις την μάνα σου τηλέφωνο και εκείνη να μην το σηκώσει στο επόμενο δευτερόλεπτο; Πόσες; Ε, πολλαπλασίασε τες με την πιθανότητα που υπάρχει να μην σε πάρει στο επόμενο 2λεπτο, αφότου δει την αναπάντητη. Τι; Είναι ίδιες με αυτές του να πιάσεις το τζόκερ; Ε τότε εγώ το έπιασα. Η μάνα μου δεν μου τηλεφώνησε ποτέ και εγώ πήρα το ρίσκο ρίχνοντας -σωστά, όπως έμαθα εκ των υστέρων- το baking powder μέσα στο μίξερ και συνέχισα να ανακατεύω. Ταυτόχρονα έχασα το άλλοθι μου σε ενδεχόμενη αποτυχία ικανοποιητικής εκτέλεσης της συνταγής.

Πρέπει να έχεις μείνει με την απορία τι κάνει η κατσαρόλα αντάμα με το ταψί στο πάτωμα. Δικαίως. Αν και η κουζίνα μας το έχει το μέγεθος της, δεν έχουμε κανένα σημείο πέρα από το νεροχύτη που να μπορείς να αφήσεις μία φλεγόμενη κατσαρόλα ή ένα καυτό ταψί και να μην γίνει έκρηξη. Ο νεροχύτης βρισκόταν σε «εμπόλεμη» κατάσταση. Συν τοις άλλοις, δεν έχουμε ούτε ένα μπολ, ώστε να μπορέσω να αδειάσω την κατσαρόλα ή το ταψί. Ντροπή, ξεντροπή δεν έχουμε όντως ούτε ένα μπολ.

Θρυμματίζουμε το φύλλο κρούστας και το ανακατεύουμε με το υλικό που έχουμε ήδη χτυπήσει στο μίξερ.

Δεν θα μπω σε προσωπικές λεπτομέρειες. Σου δίνω μόνο μία φιλική συμβουλή: Το φύλλο το θρυμματίζουμε με τα χέρια μας, αφού ΒΕΒΑΙΩΘΟΥΜΕ ότι έχει ψιλοκρυώσει.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς για δέκα λεπτά.

Αλείφουμε με βούτυρο ένα ταψί και βάζουμε μέσα σε αυτό το μείγμα μας.

Το αφήνουμε στο φούρνο για 50 λεπτά.

Βγάζουμε την πορτοκαλόπιτα από το φούρνο.

Περιχύνουμε το γλυκό με το μισό σιρόπι.

Αφού το πιει, το περιχύνουμε και με το υπόλοιπο.

Καλή όρεξη!

Μετά από απανωτά τάματα και προσευχές, ανοίγω το φούρνο ακριβώς στο 50λεπτο. Παίρνω το πιάτο της σούπας που περιέχει το σιρόπι -ελλείψει μπολ- και το χύνω στην πορτοκαλόπιτα. Εκείνη το ρουφάει σαν πλάτη που της ρίχνεις αντηλιακό μετά από 3ωρη μεσημεριανή αυγουστιάτικη ηλιοθεραπεία. Αφού το ήπιε, ρίχνω και το υπόλοιπο. Η απορρόφηση είναι αντιστοίχως γρήγορη με εκείνη της προαναφερθείσας πλάτης. Δυστυχώς αντίστοιχο είναι και το χρώμα της πορτοκαλόπιτας. Χρώμα εγκαύματος πρώτου βαθμού.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s