Χριστιανοσύνη – Αθεΐα, μία λωρίδα δρόμος.

Παρασκευή 22:43. Κατεβαίνω με 70 χλμ. -πλαφόν για το παπί μου- την δεξιά λωρίδα της Συγγρού. Αν και Παρασκευή – ημέρα νηστείας- , για βραδινό έχω φάει κοτομπουκιές από την καντίνα της Μιχαλακοπούλου, χαζεύω τις αφίσες από τα στριπτιζάδικα, ενώ οι θρησκευτικές μου πεποιθήσεις βρίσκονται κάπου μεταξύ αθεΐας και «ΠΑΟ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΘΥΡΑ 13».

Παρασκευή 22:48. Έχω μπει στην παραλιακή προς Φάληρο. Βρίσκομαι στην μεσαία λωρίδα, ως φυσική συνέχεια της Συγγρού, με την ίδια ταχύτητα. Ορκίζομαι στο Θεό πως από αύριο κόβω και το λάδι. Πως δεν θα ξανακοιτάξω ούτε ντυμένη γυναίκα κάτω από το λαιμό και πως την επομένη πουρνό πουρνό, θα πάω στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς για νέα ταυτότητα, όπου θα δηλώνω Χ.Ο.

Όσο άθεος και να είσαι, υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή σου που, ανωτέρα βία, κάνεις μια προσευχή στη ζούλα. Η δική μου προσευχή κράτησε από το πρώτο χιλιοστό μου στην άσφαλτο της παραλιακής μέχρι την έξοδο μου, μέσω Εθνικής (ντροπή), στην Πέτρου Ράλλη.

Κατεβαίνω, που λες, ατάραχος τη δεξιά λωρίδα της Συγγρού, ώσπου ξαφνικά βρίσκομαι στη μεσαία λωρίδα της παραλιακής. Τα 70 χλμ. είναι μια πολλή χαμηλή ταχύτητα για το συγκεκριμένο σημείο, κάτι που αντιλαμβάνομαι από τα κορναρίσματα και από τα φώτα που μου αναβοσβήνουν οι πισινοί μου. Έλα, που το δίκυκλο μου δεν τρέχει παραπάνω.

Πιάνω το νόημα και σκέφτομαι να ανάψω φλας για δεξιά. Από τη στιγμή που το σκέφτηκα μέχρι να στείλει την εντολή ο εγκέφαλος στο χέρι μου, με προσπέρασαν δύο αυτοκίνητα από εκείνη την πλευρά. Αρχίζω να μελετάω τις επιλογές μου. Η αριστερή λωρίδα ενδείκνυται μόνο για τους κασκαντέρ του «Fast and Furious». Για το ενδεχόμενο να κόψω ταχύτητα έχει τοποθετηθεί ήδη ο σεναριογράφος του «Speed». (Σχεδόν σινεφίλ θα με χαρακτήριζα). Η δεξιά λωρίδα, σβήστηκε από τις πιθανές επιλογές από το ξεκίνημα της παραγράφου, οπότε παραμένω στην μεσαία.

Ο Αινστάιν έχει πει πως ηλιθιότητα είναι να κάνεις συνεχώς το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Εγώ, δεν ήμουν έτοιμος να με χαρακτηρίσει ηλίθιο ο Αινστάιν, παραμένοντας άπραγος στην ίδια λωρίδα ούτε, όμως, να ρισκάρω, αλλάζοντας. Τι μου έμενε; Να προσευχηθώ:

«Μεγάλε μην νομίζεις ότι σε θυμήθηκα, επειδή σε έχω ανάγκη. Πάντα, έστω και ενδόμυχα, πίστευα σε σένα. Τι είναι η αθεΐα έτσι και αλλιώς; Πιο trendy και από τους χίπστερ έχουμε καταντήσει…». Παράλληλα με την προσευχή ακολούθησα και την τακτική «αγαλματάκια ακούνητα-αμίλητα-αγέλαστα». Δεν έπαιζε να κουνηθώ, ακόμα και να μου βαζες κατσαρίδα μέσα στο κράνος. Δεν γέλασα ούτε εγώ με αυτό.

Συνέχισα, με υποσχέσεις στον Ύψιστο, του στιλ «αν φτάσω αρτιμελής στον προορισμό μου, θα ζητήσω συγγνώμη από τον Κώστα που του χτύπαγα τα κουδούνια για πλάκα, κάθε φορά που πέρναγα από το σπίτι του στο δημοτικό», «ότι τελικά δεν θα πουλήσω το βαφτιστικό μου σταυρό σε ένα από τα μαγαζιά που αγοράζουν χρυσό» και λίγο πριν αρχίσω να μουρμουρίζω το «Βασιλεύ ουράνιε» βρίσκομαι φάτσα με τις πράσινες ταμπέλες τύπου αττικής οδού που εμφανίζονται στο ύψος του ΣΕΦ και χοντρικά γράφουν: «Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας», «Μικρολίμανο, Καστέλα», «Καραΐσκάκη», «Πειραιώς». Σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι έχεις πληθώρα επιλογών, ενώ στην ουσία η επιλογή είναι μία. Να διαλέξεις το λάθος δρόμο.

Μην μπορώντας να πάω κόντρα στο κατεστημένο, διάλεξα και εγώ το λάθος δρόμο. Ύστερα από δύο-τρεις διχάλες και κάμποσες στροφές 180 μοιρών βρέθηκα στην Εθνική προς Λαμία. Για κάθε φορτηγό που με τον αέρα του με έσπρωχνε πιο κοντά στα plexiglass της Εθνικής και για κάθε Ι.Χ. που φλέρταρε έντονα με τις πινακίδες μου, σκεφτόμουν πως ένα τάμα στην Μονή Εσφιγμένου δεν θα ήταν και τόσο κακή ιδέα.

Αφού διάνυσα κάμποσα χιλιόμετρα, έχοντας στα αυτιά μου τη φωνή του Σερβετά να λέει «δεξί πόδι στου χαντάκι», άρχισε να αχνοφαίνεται, προς ανακούφιση μου, στο βάθος η έξοδος προς Πέτρου Ράλλη.

Πριν κάνω τρία μέτρα στην Πέτρου Ράλλη, σταμάτησα σε μία γωνία, έσβησα τη μηχανή και αναλογίστηκα τι είχε μόλις συμβεί. Ήμουν ένα κιλό παρά κάτι ελαφρύτερος από όταν κατέβαινα τη Συγγρού. Ένα κιλό, γιατί τόσο ζύγιζε ο ιδρώτας που είχα στάξει από την αγωνία μου τα προηγούμενα λεπτά, «παρά κάτι» γιατί τόσο ζύγιζε η ανεπαίσθητη ενοχή μου, που αν και άθεος επικαλέστηκα έστω και για λίγο, μεταξύ σοβαρού και αστείου, τον Μεγάλο.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Χριστιανοσύνη – Αθεΐα, μία λωρίδα δρόμος.

  1. Ο/Η konstantinos λέει:

    τον επικαλέστηκες όπως το κάνουν όλοι οι άνθρωποι (έστω και αν δηλώνουν άθεοι-αν και δεν υπάρχουν Άθεοι υπό την έννοια ότι όλοι σε κάτι πιστεύουν-και ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΟΛΟΙ ΑΝΑΖΗΤΑΝΕ ΤΟ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ) επειδή πολύ απλά όσο και να ζορίζεσαι,αμφισβητείς,κωλοχτυπιέσαι,έχεις μια διαρκή άρνηση/αντιπαράθεση.
    ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΚΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ή ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ,Η ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ,ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΟΝΙΚΑ+ΤΕΛΕΙΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ!! (ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΜΕΡΙΔΑ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΖΩΑ,ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΔΑΣΗ,ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΟΓΙΣΤΗ ΟΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ,ΡΥΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΛΙΜΝΕΣ-ΠΟΤΑΜΙΑ-ΘΑΛΑΣΣΕΣ)
    ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΦΕΥΓΕΙ ΓΙΑ ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ» ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ…ΟΛΑ ΤΥΧΑΙΑ; ΑΠΛΑ ΠΡΟΚΥΨΑΝΕ;
    ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!! ΕΙΝΑΙ ΘΕΙΚΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s