«Χρόνια πολλά».

Παρατηρώ μια φωτογραφία από τα 12α μου γενέθλια. Είμαι έτοιμος να φυσήξω τα κεράκια της τούρτας και μια ξινίλα έχει αρχίσει να διατρέχει το πρόσωπο μου, ενώ συγγενείς και φίλοι ετοιμάζονται να με χειροκροτήσουν. Η ξινίλα της μουτσούνας μου είναι ένα ψεγάδι μπροστά στην ξινίλα που στάζω εκείνη τη στιγμή μέσα μου. Δεν πρόκειται για την πρώτη κρίση ηλικίας. Aπλώς βρίσκομαι σε μια περίοδο της ζωής μου, η οποία θα κρατήσει για καμιά 5ετία, όπου απεχθάνομαι να μου λένε «Χρόνια πολλά». Το πρόβλημα μου δεν είναι η ευχή καθεαυτή, αλλά το αναμενόμενο και το τυπικό της ευχής σε αυτή, αλλά και σε κάθε αντίστοιχη περίσταση.

Και τι ήθελες ρε φιλαράκι να σου λέγανε όταν έσβηνες τα κεράκια; «Αμόλα καλούμπα»; Όχι ρε παιδί μου. Είχα τα ψυχολογικά μου κι εγώ. Σκέψου ότι έχω κρατήσει μούτρα και δεν μίλαγα για μια βδομάδα σε μια φίλη μου, επειδή μου ευχήθηκε στη γιορτή μου και γω το θεώρησα τυπικό. Για χρόνια θα προτιμούσα να μην μου πάρεις δώρο, παρά να μου αγοράσεις κάτι και να μου πεις «Xρόνια πολλά». Με τον καιρό το ξεπέρασα. Σε σημείο που μόλις μου ευχηθείς, χαμογελάω, σου λέω «ευχαριστώ» και το πιστεύω κιόλας.

Ανέκαθεν είχα μια τάση να θεωρώ πως ο κόσμος φέρεται τυπικά και αναμενόμενα, γεγονός που με έκανε να νιώθω άβολα. Βασική αιτία το ότι μεγάλωσα σε μια οικογένεια που απέχει παρασάγγας από την μέση οικογένεια, όπως την έχεις στο μυαλό σου. Πατέρας: ναυτικός. Μητέρα: ψήστης, σε εποχές που δεν είχες δει άλλη γυναίκα σε απόσταση μικρότερη δέκα μέτρων από την ψησταριά. Θα εμβαθύνω στην οικογενειακή μας μοναδικότητα άλλη φορά. Όσον αφορά τις γιορτές, οι γονείς μου παίζει να μου έπαιρναν δώρα 363 μέρες το χρόνο, αλλά ποτέ στη γιορτή μου και στα γενέθλια μου. Ακόμα ψάχνω το γιατί.

Μετά τη μίνι ψυχανάλυση, ας επιστρέψουμε στο «Χρόνια πολλά». Ως θιασώτης της άποψης «μην κάνεις αυτά που δεν θες να σου κάνουν», το να πω εγώ «Χρόνια πολλά» μου φάνταζε -δεν το χω ξεπεράσει πλήρως, αν και το facebook και τα sms με έχουν ξελασπώσει πολλές φορές- ακόμα πιο δύσκολο. Έστω, ότι ήσουν φίλος μου και θυμόμουν ότι είχες γενέθλια. Άρχιζα να κόβω βόλτες πάνω από το τηλέφωνο τρώγοντας τα νύχια μου. Σταματούσα.  Έπαιρνα βαθιά ανάσα. Σήκωνα το ακουστικό και πριν το φέρω στο αυτί μου το έβαζα πάλι στη θέση του.

Αφού επαναλάμβανα τις παραπάνω δράσεις σε λούπα για κάμποση ώρα, σε έπαιρνα τηλέφωνο με ψυχολογία άντε-γαμήσου-εσύ-και-ο-γρύλλος-σου. Η σύγκρουση μέσα μου μεταξύ των «πρέπει» και των «θέλω» ήταν τόση, που όταν σου έλεγα «Χρόνια πολλά» η φωνή μου είχε υποστεί παραμόρφωση αντίστοιχη της φωνής του Χρήστου Δάντη στο «Κομμάτια», που αναγκαζόμουν να σου ευχηθώ ξανά, γιατί δεν είχες ακούσει τι σου είχα μόλις πει. Γολγοθάς. Ανάλογου βεληνεκούς δυσκολία, μου δημιουργούσαν και τα: «και του χρόνου», «να ζήσετε», «συλλυπητήρια», «καλορίζικο», «σιδερένιος», «Χριστός ανέστη».

Attention please! Μεθαύριο έχω γενέθλια. Την ξινίλα που μου έβγαζε το «Χρόνια πολλά» την έχω ξεπεράσει σε τέτοιο βαθμό που παρεξηγούμαι σε περίπτωση που δεν μου ευχηθείς. Συμπάθα με σε περίπτωση που δεν σου ευχηθώ εγώ στα δικά σου. Το δουλεύω ακόμα.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to «Χρόνια πολλά».

  1. Ο/Η margkw λέει:

    Ρε συ χρονια πολλα και καλα!!ΙΌλα να είναι όμορφα, με πολλά ψυχολογικά, για να γράφεις!

  2. Ο/Η gemil84 λέει:

    Ευχαριστώ margkw!Πάντα υπάρχει υλικό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s