Πώς έγινα άντρας.

Είχα αλλάξει μόνος μου λάμπες, είχα αλλάξει λάστιχα αυτοκινήτου, είχα «λύσει» και «ξαναδέσει» τους σωλήνες νεροχύτη για να τον ξεβουλώσω. Παρόλα αυτά, κάτι έλειπε. Αν και 30 ετών, ένιωθα πως δεν είχα ολοκληρωθεί ως άντρας. Συχνά με βασάνιζε η σκέψη πως, κάπου μέσα μου υπήρχε μια ποσότητα τεστοστερόνης, η οποία δεν είχε απελευθερωθεί ακόμα στον οργανισμό μου για να διώξει καθετί παιδικό και να με τελειοποιήσει σαν αρσενικό. Υπήρχε κάτι ακόμα εκεί έξω που δεν είχα κάνει.

Με γνώμονα το «η ζωή ξέρει και γω την εμπιστεύομαι» από τα «Φτηνά Τσιγάρα» ανέμενα καρτερικά τη ζωή να μου δείξει το δρόμο. Και όντως η τελική δοκιμασία για την πλήρη άνδρωσή μου δεν άργησε να φανεί λίγους μήνες αφότου τριαντάρησα: εγώ, ένα ωμό κοτόπουλο κομμένο παϊδάκια, μια ψησταριά και ενενήντα περίπου λεπτά για να προλάβω να ανάψω τα κάρβουνα και να το ψήσω. Ο Θεός του ανδρισμού (!) είχε αποφασίσει πως η τελετή μύησής μου θα ήταν το ψήσιμο ενός κοτόπουλου.

Στο βιογραφικό μου ως «ψήστης», οι πρώτες γραμμές είχαν αρχίσει να γράφονται μόλις την τελευταία -πριν τη δοκιμασία- εβδομάδα στην Κρήτη, όπου παρέα με έναν εξίσου παρθένο όσον αφορά το σπορ φίλο, είχαμε καταφέρει μετά κόπων και βασάνων να ψήσουμε άλλες τρεις φορές. Μαζί. Αυτό το διάβημα δεν το είχα τολμήσει ποτέ ξανά μόνος.

Δεν γινόταν να αποτύχω, επειδή: α) από μένα εξαρτώταν η ζωή δύο φίλων (είχαν πάει για τρεις μέρες στη Γαύδο και μιάμιση ώρα νωρίτερα μου τηλεφώνησαν λυσσασμένοι από την πείνα παρακαλώντας με να μαγειρέψω), β) ήταν θέμα εγωισμού γ) ήμουν σίγουρος πως θα προέκυπτε μια καλή ανάρτηση για το μπλογκ και για να μην ξεχνιόμαστε δ) είχε έρθει η ώρα να γίνω άντρας.

Πάμε στο (α)ψητό. Άφησα στο τραπέζι αναπτήρα, οινόπνευμα, προσάναμμα και έψαξα το φαράσι με το οποίο αερίζαμε τα κάρβουνα τις προηγούμενες μέρες. Έψαξα την αυλή, το σπίτι, τα παρτέρια, το φαράσι άφαντο. Αρκέστηκα σε ένα τόμο με Σκανδιναβικά με μια βυζαρού στο εξώφυλλο και έριξα τα πρώτα κάρβουνα στην ψησταριά, παρέα με ένα κομμάτι προσάναμμα (μόλις είχα ανοίξει το κουτί) και μια λαδωμένη χαρτοπετσέτα.

Μέσα σε λίγα λεπτά δημιουργήθηκε μια ικανοποιητική φλόγα. Την φούντωσα με οινόπνευμα και άρχισα να μειδιώ αυτάρεσκα για τις ικανότητες μου. Έπιασα τα Σκανδιναβικά με τη βυζαρού και άρχισα να φυσάω τα κάρβουνα. Στα 2-3 φυσήματα η φωτιά είχε σβήσει.

Σεβαστό. Θα ήταν προκλητικό να ανάψει με την πρώτη –στη ζωή μου- προσπάθεια. Έριξα λίγο ακόμα προσάναμμα, άλλη μια λαδωμένη χαρτοπετσέτα και επανατοποθέτησα τα κάρβουνα. Άρχισε να πιάνει η φωτιά, έδωσα την απαραίτητη ώθηση με το οινόπνευμα και άρχισα να κάνω αέρα με τα Σκανδιναβικά με τη βυζαρού. Δεν πέρασαν 2-3 φυσήματα και η φωτιά έσβησε ξανά.

«Ναι ρε. Χαλαρά άναψα τη φωτιά. Σε ένα 5λεπτο θα έχω βάλει πάνω τα πρώτα μπουτάκια», είπα στο φίλο μου που με ενημέρωσε πως σε σαράντα λεπτά θα είχαν φτάσει, πέταξα το κινητό πάνω στο τραπέζι και ακούμπησα απεγνωσμένος τα χέρια μου στους κροτάφους και στο κούτελο μου. (Συμβουλή: ποτέ δεν ακουμπάμε το κεφάλι μας με τα χέρια αφού πρώτα έχουμε πιάσει κάρβουνα, εκτός αν θέλουμε να μοιάζουμε με τον Ράμπο). Είχα χαλάσει το μισό κουτί προσάναμμα, είχαν μείνει άθικτα κάρβουνα το πολύ για ένα ψήσιμο, το οινόπνευμα τέλειωνε και τα κάρβουνα στην ψησταριά δεν είχαν πάρει χαμπάρι. Γιατί; Επειδή δεν είχα με τι να τα φυσήξω. Συνέχισα να ψάχνω μάταια το φαράσι και πέταξα τα Σκανδιναβικά. Βυζαρού δεν υπήρχε πια. Την είχαν εξαφανίσει τα κάρβουνα.

Ήθελα απεγνωσμένα κάτι σκληρό με μεγάλη επιφάνεια για να μπορέσω να κάνω αέρα και να ανάψω τη φωτιά. «Σκάναρα» το σπίτι και την αυλή και το μόνο που πληρούσε τις παραπάνω προδιαγραφές ήταν μια ρακέτα. Ρακέτα; Ρακέτα. Άρχισα τα «forehand» και τα «backhand» πάνω από την ψησταριά με ταχύτητα που θα ζήλευε και ο Φέντερερ. Όντας ερασιτέχνης και στο τένις ένα «forehand» βρήκε το μπουκάλι με το λάδι το οποίο άρχισε να χύνεται στο τραπέζι. Παράλληλα, είχαν αρχίσει να φαίνονται οι πρώτες σπίθες στα κάρβουνα, οπότε δεν είχα περιθώρια να αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη.

Τα χέρια μου είχαν πιαστεί τόσο που για να μπορέσω να συνεχίσω να κάνω αέρα άρχισα να κουνάω τη ρακέτα και με τα δύο.  Έκανα διαλείμματα δευτερολέπτων για να ξεπιαστώ και σε ένα από αυτά συνειδητοποίησα πως το κινητό μου επέπλεε στη λίμνη λαδιού που είχε δημιουργηθεί στο τραπέζι. Τα «επειδή» της τέταρτης παραγράφου ήταν τόσο ισχυρά που δεν μου επέτρεπαν να ασχοληθώ ούτε με το κινητό. Τα κάρβουνα είχαν αρχίσει να «αρπάζουν» και γω είχα αντοχή για καμιά δεκαριά «forehand» ακόμα, πριν ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο.

Όταν πια τα χέρια μου είχαν αποκτήσει τον όγκο του κεφαλιού μου, έβαλα την παλάμη μου λίγα εκατοστά πάνω από την ψησταριά. Οι ειδικοί λένε πως αν δεν αντέχεις, λόγω φωτιάς, να την κρατήσεις εκεί μετρώντας ως το δέκα, σημαίνει πως η φωτιά είναι έτοιμη. Τράβηξα την παλάμη μου στο «πέντε» και άρχισα να βάζω τα πρώτα κομμάτια κοτόπουλου στην σχάρα, ενώ από τη γωνία εμφανίστηκαν οι φίλοι μου.

Στο φαγοπότι που ακολούθησε, ζητούσα από την παρέα μου να μου γεμίζει το ποτήρι, γιατί τα χέρια μου είχαν φουσκώσει τόσο που δεν λύγιζαν πλέον με κανένα τρόπο, ενώ τα παιδιά μου αποκάλυψαν εντελώς αθώα -πού να ξεραν άλλωστε- πως είχαν πάρει το φαράσι μαζί τους στη Γαύδο για λόγους υγιεινής.

Τίποτα δεν μπορούσε να με συγχύσει πλέον. Είχα ψήσει μόνος μου ένα κοτόπουλο. Άρπαξα μια φτερούγα και τη δάγκωσα. Ένα τσουνάμι τεστοστερόνης ξεχύθηκε μέσα μου. Σε πιθανή εξέταση αίματος εκείνη τη στιγμή, ο μύθος του Ζαγοράκη θα αποτελούσε παρελθόν. Ήμουν πλέον 100% άντρας.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Πώς έγινα άντρας.

  1. Ο/Η WK. λέει:

    χαχαχαχαχαχαχαχαχα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s