«Αν και μετριόφρων, κοίτα πόσο γαμάτος είμαι».

«Το παράξενο με τη μετριοφροσύνη είναι ότι, τη στιγμή που θα σκεφτείς ότι την έχεις, την έχασες», γράφει για τη σημερινή ημέρα το ημερολόγιο, φέρνοντας μου στο μυαλό ένα μάθημα οικιακής οικονομίας της Β’ γυμνασίου.

Η καθηγήτρια μας είχε βάλει για άσκηση να γράψουμε τα κύρια στοιχεία της προσωπικότητάς μας. Το βασικό που με είχε απασχολήσει σ’ εκείνη την άσκηση ήταν να γράψω ότι ήμουν «μετριόφρων». «Μα αν το γράψεις, παύεις αυτόματα να είσαι», σκεφτόμουν. «Ναι, αλλά είμαι. Κι αν δεν το γράψω πώς θα το ξέρουν οι άλλοι»; Αφού βασανίστηκα αρκετά, τελικά το έγραψα με το δεξί χέρι, ενώ με την αριστερή μου παλάμη κάλυπτα τα μάτια μου, αφήνοντας σκόπιμα χαραμάδες, όπως κάναμε μικροί όταν βλέπαμε κάποιο θρίλερ. Η ηδονή του γραψίματος της λέξης «μετριόφρων» ήταν μεγαλύτερη από τη ντροπή που μου προκαλούσε η ανάγνωσή της.

Βασικό χαρακτηριστικό της μετριοφροσύνης είναι ότι δεν καμώνεσαι για τα κατορθώματά σου και αφήνεις τους άλλους να τα αναγνωρίζουν. «Δεν φτάνει που δεν τα λέω, να τα κρύβω κι όταν με ρωτάνε;» Bασανιζόμουν. Ήθελα να κραυγάσω ότι ήμουν μετριόφρων και να με αποθεώσουν για αυτό.

Μεγαλώνοντας συνέχισα να μαι υπέρμαχος της «μετριοφροσύνης», σε τέτοιο βαθμό, που όταν η «γερμανικού» στο λύκειο είχε πει την ατάκα «η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους» είχα συγχυστεί τόσο που ήθελα να της φορέσω τον πίνακα κολάρο και όπως θα με κοίταγε εμβρόντητη να της ψιθύριζα στο αυτί: «κοίτα πόσο γαμάτος είμαι, παρόλο που είμαι μετριόφρων».

Πλησιάζοντας τα 30 συνειδητοποίησα πως η άποψή μου περί μετριοφροσύνης ήταν ένα κράμα γενικότερου χαμηλού προφίλ της οικογένειάς μου σε συνδυασμό με κατάλοιπα από τα εφηβικά μου χριστιανικά πιστεύω. Επίσης, αντιλήφθηκα, όπως θα κατάλαβες ήδη, ότι η μετριοφροσύνη δεν ήταν κάτι που μου ταίριαζε.

Συγκεκριμένα, κατάλαβα πως το να είμαι μετριόφρων θα μπορούσε να με βοηθήσει μόνο σε περίπτωση που όταν τα κακάρωνα ο Άγιος Πέτρος λάμβανε την μετριοφροσύνη μου υπόψιν του προκειμένου να με στείλει στον παράδεισο και όχι στην κόλαση. Όσον αφορά τα επίγεια, κανείς δεν θα ψάξει να βρει τι είχα καταφέρει στο παρελθόν και να με επιβραβεύσει για αυτό μεσομακροπρόθεσμα. Οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι για χρόνια, γνωρίζουν έτσι κι αλλιώς ποιος είμαι.

Στην ουσία σε τι βοηθάει η μετριοφροσύνη; Δηλαδή αν π.χ. έχεις τις μπασκετικές ικανότητες του Διαμαντίδη και σε ρωτάνε γιατί δεν πας στο NBA και απαντάς «τι λέτε ρε παιδιά; Ούτε απέξω δεν μπορώ να περάσω» (όπως όντως απαντάει) σε κάνει μεγαλύτερο μπασκετμπολίστα από ότι ήδη είσαι;

Δεν εννοώ, βέβαια, να φτάσεις και στο άλλο άκρο, δηλαδή να έχεις π.χ. τις ποιητικές ικανότητες του Μπογδάνου και να έχεις το θράσος να εκδίδεις ποιητική συλλογή. Κάτι τέτοιο σε καθιστά πέρα από ψώνιο, γραφικό και δεν εκτιμάται από τους γύρω σου, αν σε ενδιαφέρει έστω και λίγο η άποψή τους. Όπως στα περισσότερα ζητήματα στη ζωή, έτσι και στο ζήτημα της μετριοφροσύνης το μέτρο φαντάζει η πιο σωστή επιλογή.

Μία συνηθισμένη συμβουλή των ψυχολόγων είναι όταν σου κάνουν ένα κομπλιμέντο να το δέχεσαι και να ευχαριστείς εκείνον που στο έκανε. Το να το αρνείσαι δεν σε βοηθάει σε κάτι, πέρα από το να χαρακτηριστείς μετριόφρων, το οποίο με τη σειρά του δεν ξέρω πού σε βοηθάει.

Το θέμα είναι να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Αν είσαι όντως πολύ καλός σε κάτι, αλλά το αρνείσαι και συμπεριφέρεσαι ως μετριόφρων, επειδή πιστεύεις ότι όντως δεν είσαι τόσο καλός, έχεις περιθώρια βελτίωσης και η μετριοφροσύνη σου σε κινητοποιεί για να γίνεις ακόμα καλύτερος, σε στηρίζω.

Αν όμως, κάθε φορά που σου κάνει κάποιος ένα κομπλιμέντο το αρνείσαι, κοιτώντας το πάτωμα, ενώ φωνάζεις ταυτόχρονα από μέσα σου «πες τα ευλογημένε», όπως έκανα εγώ στο παρελθόν, σε συμβουλεύω να βρεις τον κοντινότερο καθρέφτη και να του πεις πόσο γαμάτος είσαι. Από αύριο να αρχίσεις να το λες και στους φίλους σου. Κάποιοι θα σε πουν ψώνιο, κάποιοι όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα νιώσεις καλύτερα και σιγά σιγά θα γίνεις γαμώ τα παιδιά.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to «Αν και μετριόφρων, κοίτα πόσο γαμάτος είμαι».

  1. Ο/Η JD Rennison λέει:

    Δεν ξέρω αν το ερώτημά σου είναι ρητορικό. Αν δεν έιναι, μια καλή εξήγηση δίνει αυτό το άρθρο του Cracked στην ενότητα #4.(και θα τους την πω μια μέρα γιατί ενώ σχεδόν όλα τους τα άρθρα είναι βασισμένα σε λίστες , δε βάζουν permalinks στις ενότητες).

    Εν ολίγοις, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι αν υπάρχει διαφορά δυναμικού μεταξύ δύο ανθρώπων, είτε αυτή είναι εμφανισιακή, είτε σωματικής δύναμης, είτε εξυπνάδας, είτε επιτυχημενιάς, παρότι και οι δύο έχουν επίγνωση της διαφοράς αυτής, δεν επιτρέπεται σε κανέναν από τους δύο να τη θίξει. Το θέμα είναι ταμπού και κάθε συζήτηση γι’ αυτό ή πρέπει να αποφεύγεται ή αυτός που είναι σε ανώτερη «βαθμίδα» να προσποιηθεί ότι είμαστε ίσοι, όπως είναι η κοινωνική επιταγή.

    Οπότε την επόμενη φορά που θα λαβεις ένα βραβείο ή μνεία για κάτι που έκανες προσπάθησε να κρατηθείς και να μην πεις «το ξέρω ότι γαμάω και δέρνω, πεσ’ τε μου και κάτι καινούριο. Και εσύ το ξανθό εκεί έλα σε πέντε λεπτά στις τουαλέτες να σε φορμάρω».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s