Καλύτερα τσίτσιδος στην Πανόρμου, παρά μόνος στο σινεμά.

«Να τρέξεις όλη την Πανόρμου τσιτσίδι ή να πας ένα βράδυ μόνος σου στο σινεμά»; Για χρόνια αν μου έβαζες αυτό το δίλημμα, θα διάλεγα χωρίς κανένα ενδοιασμό το πρώτο. Οι άνθρωποι που έβγαιναν μόνοι τους είτε για φαγητό/ποτό είτε για οποιουδήποτε άλλου είδους διασκέδαση μου προκαλούσαν μεγαλύτερο οίκτο από ότι οι φωτογραφίες της UNICEF με τα παιδιά και τις πρησμένες από την πείνα κοιλιές.

Θυμάμαι στο γυμνάσιο είχα πάει να δω με φίλους (προφανώς) μια ταινία. Μπαίνοντας στην αίθουσα του σινεμά εντόπισα μια καθηγήτρια μου από το φροντιστήριο αγγλικών, η οποία καθόταν μόνη της. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Η παρέα της, φαντάστηκα θα ήταν είτε στην τουαλέτα είτε θα περίμενε στην ουρά για τα ποπ-κορν. Έλα, όμως, που η ώρα περνούσε και δεν ερχόταν κανείς πλάι της.

«Άχου την κακομοίρα», άρχισα να σκέφτομαι, «κοτζάμ γυναίκα και δεν έχει άνθρωπο να την κάνει παρέα». Εκείνη χάζευε την αίθουσα μέχρι να περάσει η ώρα και να ξεκινήσει η ταινία. «Ψάχνει η κακορίζικη κανέναν να μιλήσει», συνέχιζα και είχε αρχίσει να πονάει η καρδιά μου που την έβλεπα μονάχη. Μου πέρασε από το μυαλό να της μιλήσω, αλλά σκέφτηκα πως θα την έκανα να νιώσει ακόμα πιο άσχημα, γιατί θα είχα καταλάβει ότι είχε βγει μόνη της. Λες και το είχε μυστικό.

Δεν θυμάμαι ποια ταινία είδαμε εκείνο το βράδυ, αλλά μου έχει μείνει στο μυαλό ότι προσπαθούσα να σκαρφιστώ έναν τρόπο να την κάνω να νιώσει καλύτερα. «Να της αγόραζα μια σοκολάτα και να την άφηνα στα κρυφά δίπλα της», «να έλεγα σε κάποιον ωραίο τύπο να πάει να της την πέσει» και άλλα ευφάνταστα πέρασαν εκείνο το δίωρο από το μυαλό μου, ενώ προσπαθούσα να μην συναντηθούν με κανένα τρόπο τα βλέμματα μας και -ξέρετε- την φέρω σε δύσκολη θέση.

Από τότε μου έμεινε ένα κουσούρι. Δεν μπορούσα με τίποτα να συναντήσω το βλέμμα ενός ανθρώπου που είχε πάει σε κάποιο μαγαζί (για διασκέδαση) μόνος του. Κάθε φορά που συναντούσα κάποιον ήμουν στο αμήν να καλύψω τα μάτια μου με τις παλάμες μου, έχοντας ταυτόχρονα αφήσει χαραμάδες με τα δάχτυλα μου, όπως κάναμε μικροί όταν βλέπαμε κάποιο θρίλερ.

Επίσης, κάθε φορά που κάποιος δικός μου άνθρωπος ήθελε να πάει κάπου (συναυλία, θέατρο, γήπεδο) και δεν έβρισκε παρέα προσπαθούσα να πάω μαζί του όχι επειδή μου άρεσε το «x» θέαμα, αλλά επειδή λυπόμουν να τον αφήσω μόνο του και δεν ήθελα ο κόσμος να σκέφτεται για εκείνον αυτά που σκεφτόμουν εγώ για τους μόνους ανθρώπους.

Αυτό, φυσικά, δεν ίσχυε μόνο για τους άλλους, αλλά και για μένα. Δεν έκανα τίποτα που να μου άρεσε αν δεν είχα παρέα, ενώ έκανα πολλά που ίσως δεν μου άρεσαν μόνο και μόνο επειδή είχα παρέα. Το κορυφαίο που έχω κάνει είναι να παρατήσω την λαμπρή μου καριέρα στο ποδόσφαιρο (ναι ήμουν και εγώ ένα αδικοχαμένο ταλέντο), επειδή οι φίλοι μου σταμάτησαν να έρχονται στις προπονήσεις της ομάδας που παίζαμε μικροί. Και τότε πώς θα συνέχιζα να πηγαίνω εγώ; ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ;

Από τότε μπήκε πολύ νερό στο αυλάκι. Μέχρι που τον τελευταίο μήνα έχω πάει μόνος μου σινεμά, μόνος μου για φαγητό, μόνο μου θέατρο και μόνος μου διακοπές. Θα πήγαινα και για ποτό, αλλά δεν πίνω.

Δεν θα αποθεώσω το πόσο γαμάτο είναι να βγαίνεις μόνος σου. Απλώς, μεγαλώνοντας σε μένα υπερισχύει το να κάνω αυτό που θέλω χωρίς παρέα, παρά να έχω παρέα και να κάνω αυτά που δεν θέλω.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, πώς θα έτρεχα τσιτσίδι στην Πανόρμου; Μόνος μου;

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Καλύτερα τσίτσιδος στην Πανόρμου, παρά μόνος στο σινεμά.

  1. Ο/Η psychoticdimension89 λέει:

    Θελω και ενα αρθρο που να μιλας για την εμπειρια των διακοπων μονος σου..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s